تفاوت و نتایج پیش و بعد ازامضاء پیمان امنیتی در لویه جرگهء شیطانی

نویسنده : حبیب الله حلال

در این سخن جای هیچ شکی نیست که امریکا نه به خواست و خواهش افغانها آمده است و نه هم به خواست و خواهش افغانها از افغانستان خواهد رفت؟! آمریکا بزور و با قدرت نظامی خود بر کشور اسلامی افغانستان تجاوز نموده و آنرا به اشغال خود در آورده است و نتیجتاً بزور باید مجبور به ترک و خروج از کشور گردد. حتی خود کرزی، مزدور برگزیدهء امریکا نیز بر این گفته ها اعتراف دارد و در همهء مصاحبه ها و مجالس عمومی اعلان نموده است که آمریکا برای رفتن نیامده است و با گفتن نخواهد رفت. درتاریخ افغانستان درمقاطع مختلف تاریخ  وبنابراهم بودن مسایل ملي لویه جرگه هایی تشکیل و دربسا موارد فیصله های مهم تاریخی نیز داشته است.

 

درفصل کامل تاریخ لویه جرگه ها تا کنون ننگین ترین، ذلت بارترین، رسواترین و ناکامترین لویه جرگه ،همین نشست مزدوران امریکا و دالر بود. تجارب قریب سیزده سال اشغال کشور نیز نشان داد که مزدورترین سران قومی از میان پست ترین تعصبات قومی و مذهبی، با پا گذاشتن بر شرف وشخصیت انسان و وطن فقط برای ارضای شیطانیترین هوسهای نفسي ومادی خود، دین، ملت و وطن را نه تنها با دالر بلکه باقابلی پلو چهار روزه به معامله گذاشتند. اکنون سوال اینست که تفاوت و نتایج پیش و بعد از لویه جرگهء شیطانی بر اوضاع افغانستان چه خواهد بود؟

 

اولاً که این جرگه تماماً از جمع آنهایی شکل گرفته بود که هر کدام در دوران اشغال افغانستان براساس گفته های سیـــــــــــــــــــاف همه خدا دادگان بودند، و ازین داد خداوندی به بلندترین مقامات و بی حسابترین ثروتها دست یافته و همهء معامله گران، قرار دادیان، معاش بگیران و شکم چرانان معلوم الحال بودند وهستند. دوماً اینکه یکی از رؤسای کمیتهء 43 می گوید که در کمیتهء چهل و سوم که خود او رئیس آن بود و تعداد اعضایش 64 نفر بودند از جملهء این شصت وچهار تن فقط 28 تن حاضر بودند و جالب اینجاست که خود او می گوید که تنها چهار تن در مورد مواد و مفاد پیمان صحبت می کردند و مابقی حتی معنا و مفهوم جملات و مواد را بدرستی نمی دانستند. وی اضافه می کند که از جمله 2500تن دعوت شده به جرگه، فقط عدهء محدودی شرکت کرده بودند و مابقی افراد حاضر در جرگه مهمانان دعوت شده بودند. بناً این جرگهء مزدوران دالر هیچگونه اعتبار ملی نیز نخواهد داشت.

 

اگر در مورد نتایج و تفاوت پیش و بعد از لویه جرگهء شیطانی بحث و گفتگو کنیم به عین این نیتجه خواهیم رسید. آمریکا در همان روزهای آغازین تجاوز و اشغال از وزیر خارجه حکومت کابل عبدالله عبدالله و یونس قانونی رئیس شورای حکومت کابل امضاء و تائید عین پیمان و مواد شامل در قرارداد را گرفته بود و این دو مزدور وطن فروش انرا امضاء نموده بودند و این اختیارات تا زمان حضور اشغالگران امریکائی به انها داده شده بود.

 

عساکر اشغالگر امریکائی پیش از امضاء این پیمان نیز میتوانستند فرزندان افغان را بکشند، بر خانه ها و منازل افغانها یورش ببرند، زندانهای مخفی و خودسرانه داشته باشند، از پرداخت مالیات معاف بودند، اختیار و کنترول حریم هوائی افغانستان در دست انها بود، دختران و زنان افغان را استخدام می کردند، و .... و بعد از امضاء پیمان امنیتی نیز همهء اختیارات بدون کدام کمی و کاستی به آنها داده شد.آنچه که دیروز میتوانستند، و انجام می دادند، امروز و فردا نیز خواهند توانست و انجام خواهند داد.

 

اگر دیروز نتوانستیم قاتل 16 تن از شهدای مظلوم ولسوالی پنجوائی را حتی در خاک و محکمهء امریکائی مجازات کنیم، اگر دیروز نتوانستیم قاتل صدها تن از شهدای مظلومی که در ولایت قندوز در آتش شعله های بمباران دشمن سوختند، مشخص کنیم، اگر دیروز نتوانستیم قاتلان شهدای ولسوالی شیندند هرات را به میز محاکمه بکشانیم، و اگر دیروز نتوانستیم حقیقت واقعهء ولایت لوگر را به جهانیان ثابت کنیم و ........ یقینا فردا نیز نخواهیم توانست چنین کنیم؟

 

پیمان امنیتی در وجود و حضور اشغالگران خارجی هیچ معنا و مفهومی ندارد، زمانیکه یک قدرت متجاوز در کشوری اشغال شده حضور دارد، وجود پیمان و قرارداد و یا عدم موجودیت ان بی تفاوت است، زیرا کشور اشغالگر هرچه که میخواهد میتواند انجام دهد، چون هیچ مانعی در مقابل وجود ندارد، بدین معنا که هیچ قدرت و نیرویی بالاتر و قوی تر از انها برای جلوگیری، توقف و مجازات آنها در کشور وجود ندارد و هیچ قانونی بالاتر از خواسته ها و منافع آنها نیست، اگر به جنایات و مظالم اشغالگرن خارجی در دوران یک دهه اشغال نظری گذرا بیندازیم، هزاران نمونه از وحشت و بربریت انها در انظار عموم آشکار گردیده ، جدا از انچه که در زندانها و مراکز نظامی آنها انجام شده و می شود، اما شاهد کوچکترین تغییر در عملکرد و تعدیل در پالیسی آنها نبوده ایم.

 

باید تائید نمائیم که پیمان امنیتی نه اینکه امنیت افغانستان را تضمین نخواهد کرد، بلکه سبب تداوم جنگ و تشدید نا امنی خواهد شد، با امضاء این پیمان حاکمیت ملی افغانستان از بین رفته و بندهای 2، 3، 4، و 6 این پیمان نقض حاکمیت افغانستان را از بین برده است. علاوه بر این پیمان امنیتی کنونی روابط افغانستان با کشورهای همسایه و منطقه را خدشه دار خواهد کرد و همچنین با امضاء این پیمان به رسمیت شناختن حق کاپیتولاسیون برای قوتهای امریکائی از سوی دولت اجیر کابل بهتر و شفافتر گردید.

 

امضاء این قرارداد از سوی نمایندگان خود فروخته، ملت فروخته و وطن فروخته عزت و غیرت مردم افغانستان را خدشه دار کرد و همچنین برخلاف آرزوها و آرمانهای میلیون ها شهید، معلول، زخمی و مهاجری که برای استقلال و سربلندی کشور از تمام هستی و وجود خویش گذشتند، است. مردم افغانستان بر پایه همدلی دینی و ملی و با تکیه بر ارزش‏های ملی و اسلامی می‏توانند بر مشکلات پیروز شوند. تلاش برای تداوم حضور نیروهای خارجی در افغانستان، به نفع این کشور نیست. امضای پیمان استراتژیک با آمریکا به مثابه مخالفت با فتوای شرعی علمای دینی افغانستان است و این موضوع می‌رساند که دولتمردان افغانستان هیچ توجهی به ارزش‏های دینی دراین کشور ندارند.

 

همچنین امضاء این پیمان در مخالفت و تضاد آشکار با آیات و آموزه های قرآنی است، و در تفکر دیانت اسلامی غیر مسلمان‌ها نمی‌توانند بر مومنان و مسلمانان تسلط داشته باشند و مقدرات آنها را به دست گیرند و امضای پیمان امنیتی این ادعاها و شعار را عینیت می‌بخشد و نشان می‌دهد که مقدرات دولت و جامعه افغانستان به طور رسمی تحت سلطه و اداره بیگانگان قرار گرفته و نتیجتاً داوطلبان بیشتری به صف مجاهدین خواهند پیوست. دیگر اینکه در زمان حکومت احزاب خلقی ها و پرچمی ها نیز عین چنین ماجرایی انجام شده بود که رویدادهای پس از ان میتواند تجربه ای ارزشمند و در خور تامل برای اجیران کنونی شمرده شود.

 

از سوی دیگر با توجه به نا امنی ها و فرار سرمایه ها و سرمایه داران، زیان های جبران ناپذیری به پایه های اقتصادی افغانها وارد خواهد شد و این باعث از کار افتادن منابع داخلی در کشور گردیده که تاثیر مستقیم بر زندگی مردم ملکی و اکثریت فقیر افغانستان خواهد داشت.

 

از سوی دیگر وضعیت امنیتی افغانستان بر بنیاد اعترافات و گفته های مقامات بلندرتبهء اجیر افغانی و امریکائی ده سال پیشتر بهتر و بهترین بوده است. اما لله الحمد مجاهدین روبروز قوت، قدرت، استحکام، انسجام و وسعت بیشتری می یابند و این بدین معناست که مهار، کنترول و عقب گردی مجاهدین امارت اسلامی ناممکن است، علاوتا زمانیکه 150 هزار عسکر جنگی با حمایت و همراهی دها هزار وسایل نظامی زمینی و هوائی و در مدت بیش از یک دهه نتوانند، مجاهدین را شکست دهند، پس 15هزار عسکر با وسایل محدود نظامی چگونه خواهند توانست، جلو پیشروی و فتوحات مجاهدین را بگیرند. یقینا که نخواهند، توانست. پس مشخص است که هیچ تغییری در وضعیت سیاسی نظامی افغانستان رخ نخواهد داد، همان اشغال و همان جهاد خواهد بود.

 

حکومت اجیر با دایر نمودن جرگهء شیطانی و اعطای اختیارات کامل، حتی مصئونیت قضائی عملا دشمنی و وطن فروشی خود را به ملت مجاهد افغانستان ثابت کرد، همه ملت میداند که امضاء این پیمان و دادن مصئونیت قضائی برای بقا و حضور اشغالگران نه برای آوردن امنیت و ثبات بلکه برای ماندن چند روز بیشتر آنها در قدرت انجام شده است و این گفته ها را صبغت الله مجددی رئیس جرگه در محضر عام بیان داشت که اگر کرزی این پیمان را هرچه زودتر امضاء نکند، به دنبال اربابانش او نیز از افغانستان به کدام کشور اروپائی و یا امریکائی مهاجرت خواهد کرد.

 

نباید از یاد ببریم که ملت افغانستان همواره در تاریخ خود نقش آفرین بوده و نه تنها تاریخ خود بلکه تاریخ منطقه و گاه سرنوشت دنیا را تغییر داده و رقم زده است. نمونه‌های مقاومت در برابر امپراطوری انگلیس و جهاد رهای بخش در برابر ارتش سرخ شوروی که فرآیند آن در هر دو مورد فروپاشی امپراطوری‌های یادشده بود، از نمونه‌های شفاف و روشن اثبات این مدعاست.

 

با توجه به موارد فوق میتوان نتیجه گرفت که با امضاء پیمان امنیتی هیچ چیزی در افغانستان تغییر نخواهد کرد و آنچه که تغییر خواهد کرد اینست که ان شاء الله تمام جهانیان شاهد لاشه های معفن عساکر نظامی، تانکهای متلاشی شده و قرارگاه های خالی از سکنه نظامیان امریکائی در آیندهء بسیار نزدیک خواهند بود. مجاهدین امارت اسلامی روزبروز زیادتر خواهند شد، قدرتشان بیشتر خواهد شد و فتوحاتشان ادامه خواهد یافت و این اجیران افغانی هستند که باید حساب چنین را روزی را باز پس دهند.

متن کامل

افغانستان خاطرات یک دهه تجاوز و اشغال را سپری کرد

نوسنده : حبیب الله هلال

نوادگان جنایتکار امریکای امروزی  بحیث ادامه دهندگان راستین راه اسلاف شان یعنی انگلیس ها این شیاطین بزرگ بین الملل، بنابر اهداف ضد اسلامی و استراتیژی های  اقتصادی، سیاسی و نظامی شان، تلاشهای گسترده ای را بر ضد اسلام و بخاطر تسلط بر جهان با رویکرد جدید استعماری تا سرحد تجاوز و اشغال نظامی کشورهای اسلامی  به راه انداخته که این روند تا همین اکنون با پیامد های فاجعه بار آن به صورت بیشرمانه ادامه دارد.
چنانچه در همین سلسله از دهه ها قبل به اینسو بنابر ارادهء حضور فزیکی و نظامی در منطقهء استراتیژیک آسیا برنامه های دراز مدتی را طرح و جهت تحقق آن، ابزار و وسایلی را بکار بستند، طوریکه جبهه ای را بر ضد اسلام با همکاری کشور های امریکائی – اروپائی با استفاده از نیروی  پیمان متجاوز و جنگ افروز ناتو و صهیونیست های غاصب و ضد بشر اسرائیل تشکیل داده تا در برابر هرگونه جنبشهای اسلامی و استقرار حاکمیتهای ملی که دست استعمارگران جهانی را از سرنوشت مردم کوتاه می سازند، مقابله نموده و به صورت مشخص در امور کشور عزیزمان افغانستان با ایجاد، آموزش و تمویل سخاوتمندانه باندها و گروپهای ضد اسلامی افغانی و با استفاده از شیوه و شعار جدید دیموکراسی و حقوق بشر واستعمال وطن فروشان ، قاتلان و جنگ سالاران دیروز کشور، در یک  دههء گذشته جنگ خونینی را بالای مردم ما تحمیل کردند، که با نتایج  فاجعه بار ، تلفات و قربانیهای بیشمار انسانی و خسارات سنگین مالی آن تا امروز ادامه دارد.
امریکا - ناتو، مطابق نورم ها و موازین جدید استعماری، بعد از اشغال افغانستان بائیستی بخاطر حفظ دوامدار منافع غارتگرانه ای شان و کنترول افغانستان بوسیلهء نوکران و دست نشاندگان شان، به دولت سازی می پرداختند. بنابر همین منظور آنها جلسات  ۹ روزه را در ماه های نوامبر و دسامبر  ۲۰۰۱ در شهر بن آلمان به نام کنفرانس بن دایرنموده، که در این کنفرانس هیچگونه نمایندگی از مردم جنگ دیده و عذاب کشیدهء افغانستان وجود نداشته و برخلاف، از دشمنان واقعی مردم چون جنگ سالاران، عاملین جنگهای داخلی، از قاتلین و جنایتکاران، از متجاوزین به جان، مال و شرف مردم، از ویرانگران بنیاد های اقتصادی کشور، از بروکرات های فاسد، از تکنوکراتهایی که هرگز و برای یک لحظه هم بخاطر منافع ملی ما فکر نکرده اند، و از جواسیس سازمانهای خطرناک چون C.I.A و  M.I.۶  تحت عنوان های جبههء متحد، جریان روم و جریان صلح قبرس، دعوت به عمل آمده و ظاهرا تحت نظر سازمان ملل، ولی در واقعیت امر، به اداره و گردانندگی مستقیم کارشناسان امریکائی و سازمان سیا که در پشت پردهء کنفرانس بحیث همه کاره ها قرار داشتند، تا بر تصامیم و فیصله های قبلا اتخاذ شدهء خویش ، مهر تائید کنفرانس را بگیرند، که چنین هم کردند!
مزدوران دعوت شده بخاطر گرفتن قدرت و امتیاز بیشتر از یکدیگر سبقت میگرفتند، چنانچه ربانی که به کمک طیارات  B۵۲  و  F۱۶  مجددا به تاج و تخت کابل راه یافته بود، حاضر به کنار رفتن از قدرت نبود، قانونی تحت فشار امریکائی ها بخاطر قناعت دادن ربانی بیشترین وقت خود را مصروف مکالمات تیلفونی با کابل می نمود. ربانی اصرار می ورزید که بنابر نقش برجستهء جبههء متحد در براندازی طالبان، سهمی بیشتری در قدرت می خواهند. حاجی قدیر جنگ سالار معلوم الحال، بنابر اینکه اصل نمایندگی متناسب پشتونها رعایت نگردیده بود، تالار کنفرانس را ترک نمود.
به همین ترتیب، نتیجهء رأی گیری  که به گمان اغلب و اکثریت قوی ستار سیرت بحیث رئیس حکومت مؤقت پیش بینی گردیده بود، از طرف امریکائی ها مردود اعلام و در عوض حامد کرزی که از جملهء مهره های مورد اعتماد امریکا بوده و قبل از تدویر کنفرانس به این سمت مدنظر گرفته شده بود، بالای کنفرانس قبولانده شد، در حالیکه کرزی در کار کنفرانس شرکت نداشته و تحت نظر و حمایت کارشناسان نظامی سی. آی. ای امریکا و تحت چتر هلیکوپترهای شان، در ولایت ارزگان بسر می برد، و البته این اولین اقدام دموکراتیک مدعیان دموکراسی و حقوق بشر بشمار می رود که به نمایش گذاشته اند.
در نتیجه صریحا می توان گفت که دشمنان واقعی داخلی و خارجی و این ضد بشرها، هزاران کیلومتر دور از انظار مردم ما و نمایندگان واقعی آنها دور هم جمع شده، بخاطر امتیاز دهی و امتیاز گیری متقابل به نام موافقات بن، معاملات ننگین و خائنانه را به امضاء رسانیده، طوریکه رهبران احزاب اسلامی و پرچم داران جهاد دیروز شوروی وعلمبرداران امروز دیموکراسی و آزادی،  دروازه های کشور را دو پله ای بر روی اشغالگران امریکا-ناتو باز نموده و در مقابل متجاوزین و اشغالگران، سرنوشت مردم بیچاره و بینوای ما را در اختیار جنایتکاران، دزدان، قاتلان، متجاوزین به ناموس مردم، تاراج کنندگان دارائی های ملی و مردم، غاصبان زمین، جواسیس و مزدوران بیگانه و مفسدین اداری دو دستی تقدیم نمودند.
همچنان اشغالگران، یک عده از افغانهای امریکائی که دارای تابعیت دوگانه بودند را نیز با خود آوردند. آنها که قبل از آمدن، جیب های کلان برای خود آماده کرده بودند، در پست های بزرگ دولتی جابجا گردیدند. آنها که اکثر  تحت نظر سازمانهای جاسوسی غرب بحیث حمایت کنندگان منافع آنها آموزش دیده بودند، مهارت شان زبان خارجی و کمپیوتر بوده و در حالیکه هیچگونه انگیزه برای خدمت به جز پول اندوزی نداشتند، بعد از غصب املاک ملت و کشور و چاپیدن پول های باد آورده به نام کمک های خارجی، هر کدام صاحب تجارت های کلان و ویلا های شخصی ناشی از معاش های دهها هزار دالری شده و بالاخره در اتکاء با پاسپورت خارجی و در پناه حامیان غربی خود، دوباره به زندگی آرام ادامه دادند.
ائتلاف اشغالگران به رهبری امریکا، که در تمامی عرصه های نظامی، امنیتی، اقتصادی ، باز سازی ، دولت سازی و بالاخره تأمین دموکراسی و حقوق بشر به شکست های صریح مواجه شده اند، بخاطر فریب ذهنیت های شهروندان شان و چپاول آرای آنها و بخاطر تصاحب کرسی های انتخابی به تبلیغات دروغ و فریب  دست زده و ارقام و گزارش های غلط را به مردم شان عرضه می نمایند، چنانچه اوباما از همین نیرنگ ها در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری امریکا استفاده نموده و صریحا گفت که جنگ ما در عراق و افغانستان به پایان رسیده و پیشرفتهای قابل ملاحظه نصیب مردمان این دو کشور شده است، و بدین وسیله توانست در دور دوم ریاست جمهوری نیز در قصر سفید باقی بماند، در حالیکه بنابر گفتهء جیمی کارتر یکی از رئیس جمهور های قبلی امریکا، انتخابات ریاست جمهوری سال جاری، یکی از پر هزینه ترین انتخابات در تاریخ امریکا بوده که طی آن مبلغ (۶ میلیارد دالر) هزینه گردید، که می توان گفت بدترین انتخابات در جهان بوده است. بلی نصف این مبلغ را وال ستریت پرداخته است نه مردم امریکا. بناء رئیس جمهور بائیستی در خدمت وال ستریت یعنی (یک در صد) مردم امریکا باشد!
از جانبی هم، متجاوزین اشغالگر در رأس ان ضد بشرهای امریکائی، بعد از یک دهه قتل ، کشتار، تجاوز و غارت کشور اکنون که در حال خروج از کشور هستند میخواهند خود را بیگناه جلوه داده و تمام حوادث و فجایع یک دهه را بدوش مزدوران داخلی بیندازد و بدین ترتیب در اکثر مصاحبه ها و کنفرانس ها دولت دست نشاندهء کابل را مسؤول تمام نابسامانیهای موجود معرفی داشته ولی مزدوران داخلی نیز که بعد از یک دهه خدمت و همکاری در کنار اشغالگران تجارب زیادی از انها اموخته اند و دست کمی از انها ندارند ، اینها نیز در تلاش پاک کاری لکه های داغ و ننگین انجام دادهء خویش هستند، و برای جلب حمایت مردمی برای امید زندگی فردای خویش ، خود را عاجز و ناتوان معرفی نموده و اعتراف می کنند که در طی این مدت انها کدام اختیار و ارادهء مستقل در ادارهء امور از خود نداشتند و اکنون میخواهند تا گذشته را جبران نمایند.
چنانچه هموطنان ما شاهد هستند اکنون بعد از یک دهه ، طراحان بن بر روی صحنه قدم رنجه نموده و بعد از معرفی عریض و طویل خویش بحیث کار شناسان ارشد که کار آموزی خود را در بربادی و تجزیهء کشورهای متحد و یکپارچه به پایهء اکمال رسانیده اند، ادعا مینمایند که توافقات بن به کج راهه رفته است.
اینها که در آموزشگاه های امپریالیست ها آموزش دیده اند، میدانند که چگونه می توانند در خدمت اهداف و منافع غارتگرانهء غارتگران و متجاوزین قرار گرفته و در حدود منافع آزمندانه ای آنها گویا که به حل منازعات بپردازند، برخلاف، قیافهء مستقل بخود گرفته و خود را ناجی و دلسوز مردم معرفی داشته و اکنون که همه راهکارهای اربابان و غلامان انها با کمک و همکاری شبانه روزی کارشناسان ارشد خارجی و دخلی به بن بست رسیده است افکار و اشکال خویش را تغییر داده و ابتکار صلح را پیشکش می نمایند، و همه چیز را فراموش نموده حتی کوچکترین انگشت انتقاد را آگاهانه به عوامل و طرف های مربوط که در مرکز آن همین اشغالگران امریکا- ناتو قرار دارند، دراز ننموده و همهء مشکلات را به گردن مجاهدین و فرزندان استقلال و آزادی وطن می اندازند. ولی اگر به واقعیت امر نگریسته شود مسبب تمامی مشکلات پیش امده تجاوز ناروا و اشغال کشور توسط متجاوزین غرب و اروپا به علاوهء مزدورگری و غلامی افغانان امریکائی هستند. همین اشغال کشور وحاکمیت مزدور وفاسد کابل، ادارهء کشور توسط جنگ سالاران، بروکراتهای خائن، متجاوزین به نوامیس و اموال مردم  در اتحاد و همکاری با همین جامعهء جهانی متجاوز و اشغالگر مسبب ویرانی ، قتل و جنایت و توهین به دین و مقدسات اسلامی افغان گردیده و این مشکل اصلی ، جدی و علاج ناپذیر مردم و کشور عزیز ما بوده و است و تا زمانیکه سایهء اشغال از سرزمین ما دور نشود و این حاکمیت ضد ملی و مزدور جای خود را با یک دولت اسلامی عوض نکند، منازعهء افغانستان راه حل دیگری ندارد!
با انچه بیان گردید چنین نتیجه گیری می شود که هیچگونه اراده ای چه از جانب متجاوزین و اشغالگران امریکا-ناتو، و چه از جانب جنایتکاران دست نشاندهء داخلی در جهت استقرار حکومت اسلامی و عدالت اجتماعی ،تأمین صلح، بازسازی کشور وجود نداشته و نمی تواند وجود داشته باشد، زیرا حوادث گذشتهء کشور نشانداد که آنها به جز از تخریب، غارت، ترور، ایجاد وحشت و دهشت، ویرانگری و بربادی، هیچ برنامهء دیگری ندارند و تا کنون چندین کنفرانس بین المللی که از بن تا کابل، از پاریس تا توکیو ، از لندن تا انقره و از بروکسل تا شیکاگو در مورد افغانستان به اشتراک شرکای ائتلاف شان دایرو توافقنامه های دوجانبه و چندین جانبه به امضاء رسیده و دهها میلیارد دالر هزینه گردیده، وضع از هر جهت روز تا روز بدتر شده است و هیچ آدرس با صلاحیتی که بتواند با تمام شفافیت، معضله و راه حل  کشور ما را مورد سوال قرار داده و مأخذه نماید، به شمول سازمان ملل متحد وجود ندارد، زیرا این نهاد بیمار نیز ابزاریست در دست جنایتکاران و غارتگران بین المللی و سازمانیست کاملاً ناتوان که مطابق اعتراف بانکی مون سازمان بین الملل خود نیازمند اصلاحات و باز سازی بنیادیست، چنانچه خودش از بی کفایتی و فساد گستردهء درونی رنج می برد.

متن کامل

ما در روشنائی اصول اسلامی و بر مبنای حقائق خواهان صلح واقعی هستیم

تمدن اسلامی ، نظم و نسق بشری و ترقی همه جانبهء زندگی اجتمائی ضرورت به صلح دارد. این صلح است که زمینه ء زندگی آرام و صلح آمیز را مساعد می نماید و در راه کسب کرامت دنیوی و اخروی کمک می کند. تجارب ثابت نموده اند ملتهایی که در بین شان احترام متقابل، عزت و همکاری وجود دارد، همیشه زندگی خوشبخت و با سهادتی دارند. در پیش روی ما نمونهء روشن تواریخ قرون اول اسلامی قرار دارد آنها از برکت اسلام از تفرقه و ذلت نجات یافتند و در نتیجهء صلح فی مابین و اتحاد ، پیشگامان و فاتحان جهان گردیدند.
زندگی صلح آمیز یکی از نعمت های بزرگ الهی است . الله جل جلاله در کتاب مقدس خویش یادآوری میکند: {وَاذْکُرُوا نِعْمَهَ اللَّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَانًا  }. آل عمران –۱۰۳
بی اتفاقی ، خود خواهی و درگیریهای فی مابین ، ملت را به گودال تباهی می اندازد آنها را به بیگانگان محتاج ساخته ، جامعه بجای پیشرفت ، به عقب می رود. زندگی فردی و اجتمائی را با یک حالت غیر یقینی روبرو می سازد . ساختار و بنیادهای  دینی و ملی را ضعیف ساخته و خصوصیات کلتوری و عنعنات جامعه را از بین می برد و بلاخره نسل جوان اعتماد خود را بر جامعه از دست می دهد.
بر این اساس نمایندگان امارت اسلامی افغانستان به تاریخ (۲۱-۲۰) در کنفرانس پاریس ، پالیسی صلح آمیز امارت اسلامی را پیشکش نمودند ، دراین طرح صلح آمیز به نکات بسیار مهمی اشاره شده است که میتواند صلح را به کشور عزیزمان به ارمغان بیاورد. بطور مثال:
۱. تدوین قانون اساسی که از یک جانب بر بنیاد اصول دین مبین اسلام، منافع ملی ،افتخارات تاریخی و عدالت اجتمائی استوار باشد و از جانب دیگر از تمام حقوق هموطنان حفاظت نماید. حقوق شخصی ، مدنی و سیاسی هر فرد را تضمین نموده و حقوق عادلانه و بدون تبعیض و تعصب تمام اقوام راتامین نماید... البته نباید تحت تسلط اشغالگران ایجاد شده باشد... .
۲. برای آوردن صلح واقعی باید به ارادهء ملت که با یک دهان خواهان آزادی کشورشان هستند،گردن نهاده شود. در قدم اول باید اشغال کشور خاتمه یابد. چیزی که خواستهء تمام ملت افغان است . زیرا اشغال کشور مادر تمام نابسامانیهای کنونی در کشور است... .
۳. بغیر از نظام مستقل اسلامی ، نظام دیگری مشکلات کشور را حل نموده نمی تواند... .
۴. در پیام عید گذشتهء رهبر امارت اسلامی ( عالیقدر امیر المومنین حفظه الله ) واضحا گفته شده است که: برای تلاشها و فعالیتهای سیاسی و در شکل دفتر سیاسی، تنها یک چینل داریم و آن را برای همه اعلان نموده ایم.
۵. امارت اسلامی به تمامی آن اجتماعات مدنی خوش آمدید میگوید که در سایهء قانونی اسلامی و خدمت به ملت افغان کمر همت بسته باشند... .
۶. در مورد حقوق و رول زنان ، راهکار امارت اسلامی واضح است . در تمام بخشهای زندگی به تمام حقوقی که دین مبین اسلام برای زنان فراهم کرده است خود را مکلف می داند.
۷. برای بدست آمدن صلح باید اشغال عملا به پایان برسد و بجای جنگ ، به گفتگو و تفاهم ترجیح داده شود... .
۸. تا زمانی که مجاهدین در محابس زندانی باشند و شب و روز را در شکنجه سپری می کنند ، صلح واقعی امکان پذیر نخواهد بود.
طرح پیشکش شده از جانب امارت اسلامی در حقیقت آمادگی آنها برای صلح را نشان می دهد و آشکار دهندهء اینست که انها بر مبنای واقعیتهای عینی خواهان صلح واقعی در کشور هستند، صلحی که مشکلات ملت را هموار سازد ، به اشغال در کشور خاتمه دهد و مردم زیر سایهء حکومت اسلامی زندگی آرام و خوشحالی داشته باشند، نه اینکه بنام صلح ،برای مجاهدین دام گسترده شود.

متن کامل

سناریوی تکراری شکست ابر قدرت ها در افغانستان !

نویسنده : حبیب الله هلال

۳۳سال پیش از امروز یعنی بتاریخ ششم جدی ۱۳۵۸ برابر با بیست و هفتم ماه دسامبر سال ۱۹۷۹ میلادی ارتش سرخ شوروی به دستور لئونید برژنف، رهبر و دبیر کل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی وارد افغانستان شده و افغانستان را رسما به اشغال خود در آوردند.اشغالی که به هدف گسترش نظام کمونیستی، رسیدن به آب های گرم ، مبارزه با امپریالیزم جهان، مستقر شدن موشک های میان برد بالستیک ناتو در اروپا و تغییر توازن قوا در نتیجهء  انقلاب غیر منتظره درایران ، زد و خوردهای حزبی و گروهی حکومت های سوسیالیستی مورد حمایت شوروی و مقابله با قیام کنندگان  اسلامگرا و ملی گرا پنداشته می شود.

در تاریخ بیست وششم دلو ۱۳۶۷ هجری خورشیدی، شوروی پس از یک دهه اشغال و جنگ  سربازانش را از افغانستان بیرون و دولت کمونیستی داکتر نجیب الله که در سی ام سپتامبر ۱۹۸۷ که در نتیجه کناره گیری کارمل به قدرت رسیده بود، نیز مدت زیادی پس از خروج ارتش سرخ شوروی تاب نیاورد و در ۱۶ اپریل ۱۹۹۲ میلادی کابل به دست مجاهدین سقوط کرد. روس ها پس از ۲۲۳۸ روز جنگ در افغانستان، نتوانستند جز به خاک و خون کشاندن افغان ها و ویران کردن افغانستان و البته تکه تکه شدن خود، به چیز دیگری دست یابند.

ایالات متحده امریکا و هم پیمانانش به تاریخ هفتم اکتبر سال ۲۰۰۱میلادی پس از آماج قرار گرفتن مرکزهای تجارت جهانی نیویارک در یازدهم سپتامبر به زودی وارد نبرد، در راستای سقوط طالبان و امارت اسلامی افغانستان وارد افغانستان شدند .تهاجمی که بیش از یکصد هزار سرباز امریکایی را به افغانستان کشاند و این جنگ به طولانی ترین نبرد تاریخ ایالات متحده امریکا مبدل شد و تا هنوز ملیارد ها دالر برای ایالات متحده امریکا و هم پیمانانش هزینه برداشته است.

اکنون نیز که بیش از یازده سال از آن روز می گذرد، نیروهای غربی به سرکرده گی امریکا دوازدهمین سال حضورشان در افغانستان را آغاز می کنند. اما این ها نیز دقیقا پای شان را در جای پای روس ها گذاشته اند و اشتباهات شورویها را عینا تکرار می کنند که به باور بسیاری از کارشناسان، تداوم چنین روندی پی آمد و عاقبتی چون روس ها را برای امریکا و متحدینش خواهد داشت.

آخرین رییس جمهور اتحاد جماهیر شوروی سابق (میخائیل گورباچف ) گفت: آمریکا به سوی فروپاشی پیش می رود. به گزارش شبکه تلویزیونی پرس تی وی ، میخاییل گورباچف این اظهارات را در یک کنفرانس خبری با عنوان «آینده خاورمیانه و دریای سیاه » در ترکیه مطرح کرد.
گورباچف گفت: امریکا همان مسیری را طی می کند که شوروی سابق طی کرد و به سرنوشت شوروی سابق دچار خواهد شد. وی افزود امریکا اکنون همان اشتباهاتی را مرتکب می شود که شوروی سابق در دوره جنگ سرد مرتکب شد. گورباچف اقدام آمریکا در اشغال افغانستان را اشتباهی مشترک میان این کشور و شوروی سابق توصیف کرد. وی گفت استفاده از مذهب بعنوان ابزار و سلاح کاری اشتباه است.

با آنکه از جهت اشغال افغانستان توسط شوروی و حضور امریکا در افغانستان می توان تفاوت را دید، یعنی شوروی با زور و بدون مشورت سازمان ملل متحد سربازانش را وارد افغانستان ساخت، ولی ایالات متحده امریکا بر اساس قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل وارد افغانستان کرد، ولی در ماهیت، در عملکرد این دو قوا نمیتوان تفاوت زیادی را مشاهده کرد.

از جهت دیگر حکومت استبدادی نظام های کمونیستی در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی همسان با  حکومت کنونی افغانستان مطابق به گزارش نشریه اکونومسیت که در شمار مستبد ترین کشور های جهان قرار گرفته می باشد. جست وجو های خود سر و تلفات غیر نظامیان و مردم ملکی و دخیل نکردن حکومت افغانستان در مسایل مهم کشور  از حضور ظاهرا قانونی با ماهیت غیر قانونی امریکا در افغانستان است. یعنی در نهایت چنانچه در زمان اشغال افغانستان توسط شوروی همه چیز از شوروی اداره می شد، امروز نیز حرف نخست و آخر را در همه موارد ایالات متحده امریکا می زند.

وضعیت امروز حکومت افغانستان  شباهت های زیادی با آخرین رژیم  تحت پشتیبانی شوروی یعنی حکومت داکتر نجیب الله دارد، که می توان از زمان رژیم داکتر نجیب الله به روند بنامش مصالحه ملی، ایجاد نیرو های ملیشه، گسترش نفوذ مخالفین حکومت در شهرها و  دهات نام برد و در حکومت کنونی نیز از روند گفت و گوهای صلح با طالبان و ایجاد پولیس محلی که ماهیت عملکرد ملیشه یی را دارد و در جهت دیگر نفوذ امروز مجاهدین امارت اسلامی  در افغانستان را نام گرفت. با وجودی که ایالات متحده امریکا درپی تقویت نیروهای اربکی و ملیشه ای  افغانستان و تامین ثبات در این کشور است ولی کمترین پیروزی هایی را دراین عرصه  نداشته است.

کاهش محبوبیت جنگ افغانستان نزد اندیشه های عمومی در غرب و نا امنی های موجود، کسب رتبهء اول فساد اداری در سطح جهان نشان دهندهء ضعف و از لحاظ اقتصادی هم افغانستان چهل درصد بودجه ی عادی و صد در صد بودجه توسعه یی اش را از کمک های خارجی به دست می آورد که این خود نشان از شکننده گی حکومتداری در افغانستان است.

افکار عمومی در آمریکا به شدت از تداوم حضور آمریکا و مزمن شدن مسئله افغانستان رنج می برد و مردم آمریکا دیگر به حاصل جنگ افغانستان نمی اندیشند و تنها به رهایی آمریکا از باتلاق افغانستان تأکید دارند. بنابراین روی همرفته به این نتیجه می رسیم که دولت آمریکا و مردم آن به این اجماع رسیده اند که نتیجه جنگ را در افغانستان باخته اند و تا همه چیز را نباخته خودش را به خانه شان برسانند.چندی قبل بیشتر از بیست ایالت آمریکا خواستار جدائی از حکومت مرکزی امریکا گردیده بودند که این خود نشان بارز و آشکار بر گفته های میخائیل گورباچف است . بنابراین مردم افغانستان و آمریکا در این برهه تاریخ در برابر همان نمایشی قرار گرفته اند که گویا در تاریخ دیروز افغانستان آن را دیده بودیم و امروز داریم به همان نمایشی می رسیم که دیروز با بازیگری شوروی در افغانستان اجرا شد. در این دو نمایش شباهت ها و عبرت های آموزنده و تأسف باری برایی افغانستان وجود دارند.

در پانزدهم فوریه ۱۹۸۹ ژنرال گروموف که فرماندهی نیروهای شوروی سابق را در افغانستان بعهده داشت، آخرین رزمنده ارتش سرخ بود که بعد از ۱۰ سال حضور این نیروها در افغانستان پا از خاک این کشور بیرون کشید. او هنگامی که خاک افغانستان را ترک می کرد، لحظه ای روی پل دوستی بر فراز رودخانه آمو ایستاد و رو به افغانستان کرد، زیر لب چیزهایی گفت که هیچگاه شخص دیگری نفهمید و ثبت تاریخ هم نشد. گروموف چه می تواند گفته باشد؟ شاید برای آمرزش سربازانش که در افغانستان کشته شده بودند، دعا کرده و یا شاید از اینکه بالاخره جان خود و عده ای از سربازانش را از این "باتلاق" قرن، سالم بیرون کشیده، اظهار شکر کرده است.

در سیزدهم ژوئیه ۲۰۱۱ نخستین کاروان نیروهای آمریکایی افغانستان را ترک کردند به این ترتیب خروج آمریکا از افغانستان نیز در روز چهارشنبه سیزدهم ۲۰۱۱ کلید خورد. بین خروج کامل ارتش سرخ و حالا آغاز خروج آمریکا از افغانستان، ۲۲ سال فاصله است. ۲۲ سال در عمر یک ملت چیز زیادی نیست. یک چشم بهم زدن است، انگار همین دیروز بود. هر افغانی که حداقل ۳۰ سال داشته باشد، حالا شاهد خروج یک ابر قدرت دیگر از افغانستان است. ارتش سرخ بعد از ۱۰ سال حضور در افغانستان، بطور کامل از این کشور خارج شدند؛ نیروهای آمریکایی بعد از ۱۰ سال خروج را آغاز کرده‌اند.

افغان ها به یاد دارند که در افغانستان آن روز ونیز در سطح بین المللی، خروج شوروی از افغانستان شکست این نیروها تلقی شد، هرچند دولت کابل در آن زمان هرگز آن را شکست تلقی نکرد و مانند دولت کنونی مدعی شد که حالا دولت قادر است از خود، "انقلاب" و " خلق" دفاع کند و بنابر این نیازی به حضور بیشتر شوروی نیست. دولت برای خروج نیروهای شوروی مراسم رسمی گرفت، شاگردان مدارس مزار را به شهرک بندری حیرتان بردند تا برای سربازان شوروی سرود بخوانند، بر تانکهای آنان گل بپاشند و از حمایت ۱۰ ساله ‌شان از انقلاب و انقلابیون افغانستان تشکر کنند. اما حس عمومی چیز دیگری بود.

۲۲ سال بعد صحنه ها در بعضی از موارد آنقدر شبیه هم هستند که انگار نه افغانستان یک پدیده واقعی است و نه اتفاق های که در این کشور افتاده است؛ انگار داری فیلم تخیلی را برای بار دوم می‌بینی، مردم عادی اکثرا خود را به پایان بازی دانا و آگاه می‌دانند، و با جملات چند پهلو و معنی‌دار "خدا عاقبت را به خیر کند". نگرانی شان را از تکرار پایان مشابه، اظهار می‌کنند. اما سیاستمداران و تحلیلگران علی رغم همه تفاوت ها هنوز شباهت هایی را مطرح می کنند. تحلیلگران و سیاستمداران معتقدند که دولت دکتر نجیب الله نیز همانند حکومت کرزی حمایت های بی دریغ و تبلیغات گسترده شوروی و پول بی حساب انها محافظت کرده نتوانست و مسلما  این بار نیز حمایت غرب از رژیم مزدور کنونی نیز نخواهد توانست تا انها را بعد از خروج تجاوزگران بر کرسی قدرت نگاه دارند.

حزب دموکراتیک خلق و اعضایش، کسانی بودند، به اصطلاح خودشان یک قشر روشن فکر شهری یا تحصیل کرده های شهری  که با روستاهای افغانستان، پیوندی نداشتند و فکر می کردند، آنچه که در اتحاد شوروی است یا در تئوری های سوسیالیستی آمده را باید در افغانستان پیاده کنند. یعنی چیزی  که در اتحاد شوروی پیاده شده، باید در افغانستان هم تحقق پیدا کند، مثل این که امروز می گویند، آن چه در جوامع غربی آمده، باید در کشور ما نیز به همان شکل تطبیق شود و همان ارزش ها باید در این جا مورد پذیرش قرار گیرند. بنا بر این اشتباه بزرگ همین بود و در نتیجه، مردم این کارها را با باورهای دینی خود در تضاد دیدند و خود کمونیست ها هم  با زور و فشار در صدد سرکوب مردم بر آمدند تا آن ها را بترسانند و به این ترتیب، زمینه را برای پیاده کردن آن چه که خودشان می خواستند مساعد بسازند.

یکی از شباهت های قوی ای  که وجود دارد، این است که یک اقلیت شهری بریده از مردم روستاها و بی دانش از مسائل دینی و از عمق ارزش های معنوی مردم در آن دوره آمدند و بر مردم حاکم شدند، در این دوره هم می بینیم که تقریبا همان حالت در افغانستان است. الا شاهد هستیم، کسانی  از کشورهای دیگر می آیند  با تفاوت اینکه ، کسانی که در آن زمان به قدرت رسیدند، در خود افغانستان بودند و تابعیت دوگانه نداشتند، اما اشتباه کردند و چنان حالی به سرشان آمد و می خواهند چیزهایی را بر این مردم تحمیل کنند که خواست این ملت نیست و در نتیجه، بار دیگر شاهد هستیم که تقابل ارزش هایی که در نزد مردم، مهم و مقدس می باشند با آن چه  که دیگران آن را به عنوان ارزش های یک نظام مدرن می خواهند در افغانستان پیاده کنند، به وجود آمده و این امر، عملی ناممکن است.

اکنون این مشکل به میان آمده و در همین شهر کابل وقتی به مساجد می رویم، می بینیم که مردم دست به دعا می شوند و کسانی را که سبب آمدن خارجی ها به  افغانستان شدند ،نفرین می کنند و این را عملا هر روز می بینیم و چنین چیزی به این معنا است که مردم آن را نمی خواهند و باید به این توجه شود، چرا که می تواند در آینده، بسیار خطرناک باشد. اگر خارجی ها بخواهند در افغانستان یک حکومت دست نشانده داشته باشند، باید بدانند که این، عین کاری است که روس ها کردند و نتیجه نگرفتند.

متن کامل

هم می کشید و هم خسارت میخواهید

جوانانی برای فرار از بیکاری،رخت سفر میبندند و راهی کشوری دیگر میشوند تا جویای کار شوند.

آنها به سوی کشور همسایه ، یعنی ایران میروند تا از باتلاق بیکاری رهایی یابند.اما از آن روز به بعد از آنها خبری نمیشود.

خانواده هایشان پیگیری میکنند ولی کسی جوابگو نیست.بعد از تلاش های بی وقفه ، پی میبرند که دولت ایران عزیزانشان را به جرم یافتن کار در منطقه مرزی تایباد به رگبار میبندند.

آنها پس از مطمئن شدن از واقعیت این جریان صدای اعتراض خود را به مقامات افغان میرسانند و مدارک لازم را در اختیارشان قرار میدهند.

مسئولین هرات پیگیر شده و مدارکی را که معترضان در اختیارشان قرار داده اند را به وزارت امور خارجه ایران ارسال میکنند.مقامات ایران هم که تاکنون صدها افغان به دستورشان کشته شدند،این مورد را هم بیخیال میشوند.مقامات هرات هم پس از بی توجه ایران ، مسئله را نیمه کاره رها میکنند.
پس از مشاهده خانواده های قربانیان از این بی توجهی دو طرف ، این بار خود دست به اعتراضی پر سر و صدا میزنند و طی اقدامی اعتراضی به سفارت ایران در هرات حمله ور میشوند.

اینبار مسئله رسانه ای شده و سر و صدای زیادی به پا میکند،اما بازهم بی فایده است.چراکه مسئولین ایران ادعای آنها را تکذیب میکنند و ادعای آنها را پوچ میخوانند ، در حالی که معترضان میگویند قبر های خانواده هایشان را دیده اند و با کسانی که آنها را به خاک سپرده اند صحبت کرده اند و برای این ادعایشان عکس و فیلم نیز دارند اما این هم فایده ای ندارد.

پس از این حادثه رحیم محمدی یکتا، سرکنسول جمهوری اسلامی ایران در هرات، در یک نشست خبری ، از مقامات افغانستان خواسته تا افغانستان خسارت های وارده به کنسولگری ایران در هرات را بپردازد.

درخواست غرامت گرفتن از افغانستان از سوی ایران در حالی مطرح میشود که ایران هنوز نه تنها غرامت جان 13 تن جوان افغان را نداده بلکه جنازه این جوانان را نیز به خانواده هایشان تحویل نداده است.

اگر بحث بر سر غرامت دادن باشد ایران باید خون صدها هزار کودک و جوان و حتی پیرمرد و پیرزن را نیز باید بدهد که نه تنها نداده بلکه از دادن اجساد آنها نیز به خانواده هایشان خودداری کرده است. حال برای شکستن شیشه های سفارت خود در افغانستان درخواست غرامت میکند.بی شرمی تا این حد،واقعا خجالت آور است.

افغانان نباید از مقامات شیطان (ایران)  انتظاری بیش از این داشته باشدند و تنها کاری را که باید بکنند دوری از جولانگاه شیطان است.

متن کامل

افغانهای خفته در گوش فیل بی خبر از اعترافات اشغالگران

نويسنده : حبیب الله هلال

جنگ افغانستان جنگ نا برابری است که بین ظالم و مظلوم ، بین حق وناحق و بین چپاولگران و ستمدیده گان ادامه دارد و اگر چه این تجاوز و اشغال کشور را به ویرانه ، شادی را به غم و خانه ها را به ماتم سرا مبدل گردانید ولی مردم ستمدیده ما را سیمای قهرمانانه بخشید . تا زمانی که تجاوز و اشغال در کشور خاتمه نیابد ، هیچ حق و حقوقی و هیچ قانون و قانونمندی و هیچ... نمی تواند اثر مثبت در بهبود اوضاع سیاسی و اقتصادی در کشور داشته باشد.

هدف از تجاوز و اشغال افغانستان مبارزه با تروریزم ، مبارزه با قاچاق مواد مخدر، بازسازی افغانستان ، حکومت داری و تامین حقوق بشر عنوان گردیده بود اما اکنون بعد از گذشت یازده سال نه اینکه اهداف فوق حاصل نگردید بلکه بازسازی به ویرانی ، حکومت داری به فساد و چپاولگری و تامین حقوق بشر به مرکز فجایع حقوق بشر یعنی اوج خشونت علیه زنان ، حوادث بیشمار تجاوز، تهدید و ازدواج اجباری توسط افراد مسلح و ....مبدل گشت.

برخی هنوز اصرار دارند تا آمریکا را ناجی افغانستان بنامند. این افراد یا کسانی هستند که پرونده زندگی شان در دستان آمریکا پیچیده شده است و یا از اجیران و مزدبگیران غربی ها هستند. جای تعجب اینجاست که برخی از افراد روشنفکر و با سابقهء دفاع از مقدسات جهاد و دین ، پافشاری بر ناجی بودن آمریکا دارند.
افرادی که اهل عقل و خرد هستند باید از حوادث و ... این یازده سال کشور درس گرفته و خوب و بد را از یکدیگر تفکیک و تشخیص داده باشند . چگونه ما نمی توانیم که دو گروه مخالف که هرکدام از انها دارای عقاید، باورها و دیدگاهای متفاوتی هستند و هر کدام برای هدف خاص خود قربانی میدهند را پس از گذشت بیش از یازده سال نشناسیم و ندانیم که اهداف ، کارکردها، قربانی ها و خدمات کدام گروه بخاطر مردم و کشور است آیا شما کسانی که خانه های شما را تفتیش نموده و زنان و مردان شما را بازرسی بدنی مینمایند و دین و فرهنگ و آداب شما را به مسخره گرفته و توهین میکنند را خادمان این ملت و حافظان این کشور میدانید یا کسانی که آبروی و حیثیت خانوادگی شما را حفظ نموده و بیشتر و بهتر از شما به دین ، فرهنگ و آداب شما احترام میگذارند، این کشور و خوشبختی انرا  از آن خود میدانند وعلاوتا از جمع شما بوده و فرزندان این خاک و ملت هستند.

اکنون که بیش از یازده سال از اشغال افغانستان می گذرد ، نتیجهء تجاوز و اشغال نه تنها تشدید خشونتهای خونین در افغانستان ، گسترش بی بند وباری ، تفنگ سالاری و قوم گرائی بوده است بلکه از جانب دیگر ارتش آمریکا را در گرداب و باطلاقی فرو برده است که در حال تجربه کردن طولانی ترین جنگ در تاریخ امریکا با هزینه های گزاف مالی و انسانی به همراه بوده است . وارد کردن و کشاندن سازمان پیمان اتلانتیک شمالی ناتو به افغانستان نیز باعث شد تا این سازمان در اولین ماموریت خارج از اروپای خود با ناکامی روبرو شود ، بگونه ای که محافل غربی دربارهء ادامهء اشغال افغانستان و پیامد های آن بارها هشدار داده اند.

حالا نه تنها بر مردم افغانستان  بلکه بر اکثر مردم دنیا آشکار گردیده است که با وصف حضور نیروهای یک صد و پنجاه هزار نفری خارجی و سیصد و پنجاه هزار نفری داخلی و ادعاهای بلند و بالای رژیم مزدور ، هنوز هم کشور به عنوان یکی از مراکز فجایع حقوق اسلامی  و انسانی باقی مانده است . شروع و ادامهء حوادث فساد اداری و رشوت ستانی ، چور و چپاولگری ،زور گوئی ، قتل و جنایت،  مواد مخدر، فقر ، نا امنی ، فقدان کار و زندگی بخور و نمیر، تفنگ سالاری و حاکمیت جنگ سالاران و ... به اوج خود رسیده است ولی افرادی که خود را اهل خرد می نامند هنوز که هنوز است این اشغال را عادلانه و این رژیم را حکومت منتخب می خوانند ، حکومتی که نه گوش شنوا دارد و نه چشم بینا،  را صاحب اختیار و حاکم بر اوضاع کشور میخوانند ، آیا شخصی که کور و کر باشد حق خود ارادیت دارد؟ مسلم است که نه !! زیرا چنین شخصی مجبورا باید از دیگران اطاعت نموده و هر راهی  که دیگران او را هدایت میکنند میرود و چنین است مجبوریت رژیم مزدور که هر آنچه باداران اشغالگر برایشان امر می کنند بدون چون وچرا اطاعت می نمایند و گرنه اگر حکومتی مزدور نبوده و بر اوضاع حاکم باشد چرا وقتی که روزانه دها مورد از حوادث و مظالم تفنگ سالاران و اربکی هایی که  در گوشه و کنار کشور رخ میدهد و ملت  شب و روز فریاد کنان خواستار خلع سلاح و حذف نیروهای جنگ سالار و اربکی هست ،حکومت مزدور و ظالم این عمل و کارکرد را تنها روش اعاده امنیت در کشور می داند. همه بر این گفته متفق هستند که زندگی زیر سایهء یک جنگ سالار هیچ گاه امنیت را برای مردم و کشور تامین نخواهد کرد، پس در حضور و موجودیت هزارها جنگ سالار حاکم بر منصب و کرسی در کشور ،حال و روز مردم چه خواهد بود؟!!

تکرار حوادث کشتار زنان و کودکان و افراد غیر نظامی توسط نظامیان خارجی یکی از مسائل و چالش هایی است که حکومت مزدور کمتر اهمیتی به آن میدهد و در مقابل در برابر هلاکت هرعسکر اشغالگران به انها پیام تسلیت فرستاده و خود را در غم و ماتم انها شریک می سازد. قاتلان ملت را بیماران روانی خطاب نموده و به کشورهایشان حواله میکنند ولی در مقابل غازیان وطن را دستگیر نموده و به تجاوزگران تحویل میدهند.

اگر هر کشور دیگری باشد ، چنین حوادثی به مفهوم ناتوانی نظامی و ناکارایی مسئولین و ارگانهای قوای مسلح تعبیر شده و رئیس جمهور ، پارلمان و مقامات نظامی تنبیه گردیده و به محاکم و دادگاه کشانیده می شوند و یا حداقل مورد سرزنش قرار می گیرند ولی در کشور ما و در نیتجهء تجاوز و حاکمیت مزدوران ، رئیس جمهور، پارلمان ، مقامات و ارگانهای قوای مسلح مکافات و مورد لطف و شفقت و نوازش نیز قرار می گیرند.

ولی با آن نیز همه روزه کارکرده ها ، دست آوردها و نتایج مثبت وجود این رژیم دهان رسانه ها را پر ساخته و گوشهای ملت را کر نموده است و دعوت شدگان محافل رسانه ها و مطبوعات که خود را خبره گان ملت میدانند در گوش ملت نجوا میکنند که بقاء و آیندهء این ملت در وجود اشغال و موجودیت سران کنونی خود فروخته است.

چرا و تا کی باید همانند اشخاص درباری ،عمل کنیم و چرا باید از گفتن حقائق و واقعیت ها ترس داشته باشیم ، این وظیفهء فرد فرد و خصوصا صاحبان بلندگوها است تا به مسئولیت خویش عمل کنند، مسئولیتی که همانند وجیبهء دینی آنها را مکلف به بازگو کردن و پخش و نشر حقائق می نماید.
چرا و تاکی باید این ملت نظاره گر حوادث و سوانح ذلت و خفت هموطن ، همجنس و هم کیش خود باشد، حقیقتا احساس شرم و ناتوانی میکنم زمانی که میشنوم مردم در آمریکا و یا اروپا بر خلاف سران کشور خویش اعتراض کرده و مظاهراتی را راه اندازی می نمایند. ولی ملت افغان که مورد تجاوز قرار گرفته و تمام کوله بار این مظالم را برپشت میکشد، با عجز و ناتوانی تمام نظاره گر صحنه است و همانند بیماری که به مرض لاعلاج مبتلا گردیده تنها پناه بردن به درگاه خداوند و عجز و زاری را یگانه و آخرین امید خود میپندارد. حال انکه همه میدانیم که کمر اشغالگران شکسته و این دیوار تجاوز و اشغال آب کشیده و درز کرده است و در انتظار آخرین قوت و زور بازوی مردان کشور است تا برای همیشه فرو ریزد. این چیزی است که غربیها خود به آن اعتراف میکنند.

اگر از دید غرب و غربیها نیز به این تجاوز و جنگ یازده سالهء افغانستان نگریسته شود خواهیم دید که این جنگ بخاطر کشور و ملت افغاانستان نبوده بلکه برای اهدافی فراتر از امنیت و ثبات در افغانستان بوده است . اگر چه جورج بوش رئیس جمهور قبلی امریکا آغازگر این جنگ بیهوده بود اما امروز از نقطه نظر مردم و ملتهای غرب بدون شک سیاست های غلط باراک اوباما موجب تشدید جنگ ، بحران و ادامهء ان در افغانستان شده است و امروز جنگ افغانستان ، جنگ باراک اوباما است . وی دستور سه برابر شدن نیروهای امریکائی در افغانستان را صادر نمود که افزایش شمار تلفات امریکائی را در پی داشت ، در کنار حملات استشهادی ، انفجارات ماین ها و حملات چریکی که جان دها تن از عساکر آمریکائی را روزانه می گیرد ،حملات نظامیان افغان بر سربازان امریکائی شمار تلفات جانی انها را چند برابر کرده است . اما خسارت های جنگ افغانستان تنها به تلفات جانی برای دولت و ملت امریکا محدود نمی شود . جنگ افغانستان تا اینجا برای مردم امریکا ، صد ها میلیارد دالر هزینه داشته که یکی از دلائل اصلی و عمدهء کسر ۱۶تریلیون دالری امریکا بحساب می آید و هر روز ملیاردها دالر به این میزان افزوده میشود که بار آن بر دوش  مالیات دهندگان آمریکائی است. علی الرغم اینها دولتمردان آمریکائی میکوشند تا آموزش نظامیان افغان را بهانه ء ادامهء حضور خود در افغانستان قرار دهند. تحلیل گران و جهانیان دلیل واقعی ادامهء حضور امریکائی ها در افغانستان را اولا به قول آنها مبارزه با افراط گرائی دینی و اسلامی و حصول منافع اقتصادی در منطقهء خاور میانه و اضافه تر از ان تسلط بر چین در شرق و ایران در غرب و همچنین کنترول راه های ارتباط تجارتی کشورهای آسیای میانه با دریای عمان میدانند.

اما از یاد نبرید که غربیها در ارزیابی از یازده سال موجودیت امریکائی ها در افغانستان ، این تجاوز و اشغال را شکست بزرگ و مفتضحانه برای امریکا و ناتو میدانند و خواستار اعتراف علنی انان در این خصوص هستند. غربیها اعتراف می کنند که اکنون زمان ان فرا رسیده است که آمریکا و ناتو بالاخره واقعیت های افغانستان یعنی به شکست مفتضحانهء خود اعتراف نموده و یک راه صحیح و امنی  برای خروج بی دغدغهء خویش جستجو کنند اما آمریکا و کشورهای عضو ناتو نمی خواهند از شکست در افغانستان علنا چیزی بگویند. زیرا چندی پیش زمانی که "هارالد کوجات" یکی از مقامات بلند پایهء اردوی کشور آلمان در این باره سخنی به میان آورد به شدت مورد حمله و انتقاد قرار گرفت.

متن کامل

غروب تجاوز و پیروزی بر هیولای غرب درافغانستان

نوشته : حبیب الله هلال

جهاد مردم افغانستان علیه اشغالگران خونخوار و جنایت پیشه  که حکومت مزدور کرزی را روی کار آورده و  رهبری می کند صاف و ساده از ارادۀ فرد فرد مردم سرچشمه گرفته است. بعد از اشغال کشور توسط هیولای جهانخوار غرب  توده ای از افراد و احزابی که در قتل ، کشتار ، جنایات ومظالم ملت ، تاریخ چندین ساله داشتند تجاوز ناروای اشغالگران آمریکائی را خوش آمدید گفته و برای پیشی گرفتن یکی از دیگری در بدست آوردن و حصول آبرو و اعتبار در نزد سردمداران دیرینه هر گونه اعمال زشت و ضد انسانی تجاوزگران را تائید نموده و برای دریافت پول و مقام از امضاء هرگونه توافقنامه و قرارداد در بدل فروش  دین ،خاک و ناموس این کشور و ملت  ابائی نمی نمودند.

اشغالگران که برای تائید تجاوز بیشرمانهء خویش نیاز به شرکت و تائید انها داشت ، وعدهء هرگونه منصب و مقام و زندگی آمریکائی بعد از زمان اشغال را برایشان سپرده و انها را همانند یک ربات و ماشین در خدمت گرفت.  یکی از این قراردادهای ننگین و شرم آور امضاء توافقنامه ای است که عبدالله عبدالله بحیث وزیر خارجه در حکومت مزدور انتقالی انوقت  انجام داده که بادار خارجی و نظامیان انها را از هرگونه پیگیرد عدلی ، قضائی در برابر قتل وکشتار مردم عام ملکی معاف نمود ، در این سند تائید گردیده که افراد و اشخاص خارجی ملکی و نظامی کشورهای تجاوزگر از هرگونه پیگرد عدلی و قضائی معاف می باشند یعنی اینکه انها میتوانند هر وقت و هرکس را که خواسته باشند گرفتار ، زندانی و قتل نمایند و هیچ شخص ، گروه و ارگانی حق بازجوئی دراین مورد را ندارد حتی اگر شخص گرفتار، زندانی و به قتل رسیده بیگناه باشد و اکنون ادارهء کرزی میخواهد این توافقنامه را تجدید و تائید نماید، اینها نمونه ها و مثالهای زنده ای از تعداد محدودی از اجیران و غلامان حلقه بگوشی هستند که میخواهند  خواست، درک و دیدگاه مزدورگرایانهء خود از جامعه و جهان را بر قاطبۀ مردم تحمیل کرده و با در دست گرفتن قدرت دولتی، پولیس و اردو به سرکوب بی امان و خونین مخالفین بالقوۀ خود بپردازند.

مزدوران و تجاوزگران  هرشخصیت دینی ،اجتماعی و سیاسی  را که نظر و عقیدهء اسلامی و خلاف تجاوز و اشغال را در عمل و ذهن دارد  دشمن  به حساب آورده و درتلاش دستگیری و کشتار، یکه یکه آنها بر امده و شب و روز با یورشهای بی مورد و ظالمانهء خویش مردم و مجاهدین را بیگناه گرفتار نموده و به شهادت میرسانند و اکنون بعد از یازده سال تلاشها و مظالم شبانه روزی  که در نتیجهء ان دها هزار تن  بشمول زنان ، کودکان ، سالخوردگان  ، جوانان این وطن شهید گردیده ولی از قیام ، مقابله و مقاتله این مردم با تجاوزگران و مزدوران انها کاسته نشده  بلکه با گذشت هر روز ، ماه و سال فزونتر و وسیع تر گردیده است و بنابر اعتراف ناتو طالبان هر ساله نسبت به سال گذشته از لحاظ نیروی محاربوی ، حمایت مردمی و امکانات مادی سه برابر قوی میگردند و درک و تائید این حقایق مزدوران داخلی و اشغالگران را از افغانستان و کشوری سازی دران نامید ساخته و در یک اقدام عجولانه و ضد قوانین اسلامی و انسانی و در نتیجهء نامیدی تمام شروع به  اعدام جوانان مظلوم و اسیرانی نمود که در مقابل تجاوز کفار جهاد نموده و توانسته بودند تعدادی از این اشغالگران و مزدوران وابسته به ان را کم نمایند و اکنون دشمن در مایوسی از اوضاع پیش امده در کشور اقدام به شهادت و به دار اویختن انها نمود  از سویی هم این حرکت حکومت مزدورکنونی  در پی پیاده کردن برنامه هایی شد که نسخه بدل برنامه های حزب کمونیست دیروزی زمان شوروی بود. و بدینسان است  که نیاز رویارویی و قیام در برابر این نظام جنایتکار، بیخدا و ضد ملی در نهاد مردم کشور با گذشت هر روز نیرو گرفته و مشروعیت مقدس داشته و دارد.

در حکومتی که ساختار و تشکیلات ان را جنایتکاران ، قاتلان و مفسدان کشور تشکیل داده باشند چگونه میتوان با اعدام چند تن از غازیان وطن، عدالت اجتمائی را تامین کرد. اگر عدالت اجتمائی در اعدام و به شهادت رساندن چند مجاهد تامین میشود پس چرا در مدت یازده سال گذشته تاکنون ما هیچ نشانه ای از تامین عدالت در حکومت مزدور ندیدیم ، عدالت اجتمائی را باید با جواب دادن به سئوالات ذیل تامین کرد نه با شهادت چند زندانی مظلوم؟!!!

چرا طیارات ناتو- امریکا بمباردمان خانه ها ، قریه ها ، محلات وگردهمائی های مردم را ادامه میدهند و نیروهای زمینی بدون تمیز به خانه ها و محلات کار مردم ملکی حمله میکنند؟

چرا به درخواست های نمایشی همدست ناتو به اصطلاح رئیس جمهور کرزی جهت توقف بمباردمان خانه های مردم اهمیت داده نمیشود؟

و بلاخره با دانستن آنکه کشتارمردم ملکی، همه اعضای یک فامیل به شمول اطفال، مادران و پیران مردم محل را متنفر ساخته بطور وسیع خصومت بار میاورد باز هم نظامیان ناتو- امریکا نمی پذیرند تا تکتیک و ستراتیژی خود را تغییر دهند؟

اما برعکس کشتار مردم با بیتفاوتی تمام ادامه دارد. تنها یک نظامی ایکه درمحیط ملکی متخاصم عملیات جنگی را پیش می برد چنین می پندارد که درعقب دروازه هر خانه یک " دشمن" مسکن دارد و اینکه هر فامیل جنگجویی را پناه داده است پس بهتر است " داخل برای فیر کردن بروم " از اینکه خطر گلوله ای را به شکم خود قبول کنم. "تصادفات جنگ " به ندرت واقع نه شده بلکه در طول یازده سال تمام مملکت را احتوا کرده است.

کشتار مردم ملکی نتیجه جنگ استیلاگرانه استکبار برضد مردم است. پیلوت ها و نیروهای زمینی اعتراف میکنند که آنها نیروی متخاصم خارجی اند که حضورشان ناشی ازامر جنرالان و سیاستمدارانی است که با طرح انتزاعی به گفتهء انها  " تروریست ها با القاعده ارتباط دارند"مصروف میباشند بدون آنکه شبکه وسیع روابط شخصی وهمبستگی بین نیروهای مقاومت و مردم ملکی را درا فغانستان مدنظرگیرند. ستراتیژیست ها درنتیجه کار با کتگوری های خیالی خانه های متصل بهم و قلعه های مردم را "مخفیگاه "،مراسم خانوادگی را" مجلس تروریستان" وکاروانهای تجارتی را "قاچاقبران تروریست " برچسپ میزنند. منافع متضاد سیاستمداران امپریال ، جنرالان ، ستراتیژست ها و افسران از یک طرف و سکنه ملکی و مقاومت از طرف دیگر فاصله وسیعی بین حق وباطل را آشکار میکند . هرقدر تعداد مقتولین ملکی و به اصطلاح جنگجویان زیاد باشد به همان اندازه افسران امپریال که مشتاق گرفتن ترفیع ، جایزه و امتیازات تقاعد اند رتبه می گیرند و ارتقاء میکنند ." موفقیت "طبق نظر جهان امپریال بطور بین المللی توسط تعداد فرمانروایان وابسته به ایشان و درسویه ملی نظر به تعداد بیرق های که روی نقشه جنگ بالای شهرهای تسخیرشده سنجاق میشود و درسطح محلی نظر به تعداد اجساد فامیل های که به قتل میرسند اندازه میگردد.

از ملیونها نفر در حلقه های خصوصی فامیلی، درقوم و قبیله جای ایکه سوگواری و خشم یکجا باهم است مقاومت با اشکال گوناگون آن اشکار میگردد. تعهد به جهاد ،تعهد به قیام در برابر تجاوز ، تعهد به قربانی، تعهد به جنگ . بیحرمتی مقدسات و تحقیرهر روز بالای جوانان ، پیران ، زنان و شوهران درخانه ها ، مارکیتها ،سرکها و راه ها تاثیر کرده تعداد شان را به ملیون ها نفر میرساند. نگاه خیره و خصمانه مادریکه طفلش را ازشرعساکر اشغالگری  که به خانه شان هجوم آورده به آغوش پناه داده گویای صدای واقعی امارت اسلامی افغانستان است که خواهان هرچه زودتر و سریع تر خروج عساکر از خانه و کشور هستند.

خلاصه غرب طی ۱۱ سال اخیر کلیه زیر ساخت های نظامی، اقتصادی و فرهنگی موجود در افغانستان را زیر و زبر و دگرگون ساخت که پیروزی بزرگی را نصیب شوند اما یگانه دست آوردی که بعد از یازده سال قتل عساکر و صرف دالر نصیبش می شود شکست و خروج از افغانستان در حالت شرمساری و پشیمانی خواهد بود و بس.

اکنون برای ترک گفتن افغانستان همه روزه اعلامیه های رسمی صادر میکنند و اینست ما نمونه و مثال انرا در پارلمان سنای آمریکا به چشم سر مشاهد نمودیم که در یک نامه و اعلامیه از بارک اوباما خواستار خروج و ترک هر چه سریعتر نظامیان و عساکر آمریکائی از افغانستان شده بودند.اینها برای ان انجام میشود  تا از یک طرف نظامیان و عساکر روحیه باختهء شان  را مورال داده و به حصول پیروزی مطمئن سازند. از جانب دیگر در ذهن مردم جا دهند که تجاوزگران برای اشغال و تسخیر افغانستان نه بلکه برای آبادی و عمران ان آمده بودند و اکنون بعد از انجام این ماموریت مقدس میخواهند به سلامتی و حصول پیروزی در افغانسان نزد عاشقان در دیارشان  برگردند.

پیروزی های تجاوزگران اشغالگر طی حدود ۱۱ سال علاوه بر مظالم قتل ، کشتار و جنایات بشری و بی حرمتی به دین ، قرآن و فرهنگ ملت مسلمان افغانستان عبارت اند از: ایجاد دولت دست نشانده و مزدور ، شورا های گونا گون، نهاد های مدنی غرب گرا ،ترویج دین و آئین یهودیت و عیسویت در لباس ان جی او ها ، سازمان های استخباراتی و پایگاه های نظامی که احتمالا با جابجا کردن حدود سی تا ۴۰ هزار سرباز در پایگاه هایی که ساختمان آن صد ها ملیون دالر هزینه برداشته است.ایجاد و نیرومندی گروپ های جنایتکار و متعصب قومی و امثال اینها.

اما پیروزی اشغالگران در افغانستان یک خیال  واهی و پوچ بوده و خواهد بود. بازهم یگانه راه برون رفت ازین بحران پیچیدهء تحمیل شده ، همانا جهاد مسلحانه ، وحدت و همبستگی تمام نیروهای ملی، وطنپرست، ترقیخواه مردم است و بس. بیائید باهم یکجا و یکسو و همپیمان شویم و این طلسم شوم سیاه استعمار کهن و نوین که بسان غول و هیبت شب های تار بر سرزمین ما بال و پر گسترانیده است را درهم شکنیم.

پیروزی ازآن مردم افغانستان است. ان شاء الله

متن کامل

طرح مفتی ناتو عملی گردید

نوشته :سعیدی

بتاریخ 1391\6\30  استاد سیاف یکی از چهره های شناخته شده جهادی طی یک بیانیه درمورد جلوگیری از حملات فدائیان اسلام بر اهداف دشمن اشغالگر اعلام داشت که باید چند تن  به اصطلاح از تروریست ها در درواز ه های کابل بدار آویزان گردند ؛ بتعقیب آن حکومت نامنهاد  کرزی در همین دو روز سلسله اعدام ها را آغاز نموده و از منابع موثق اطلاع حاصل گردیده است که تعدادی از مجاهدین امارت اسلامی که در قید اسارت آنها  قرار دارند نیز در فهرست جملۀ این افراد وجود دارند بناء سخنگویان امارت اسلامی افغانستان تاثر و عکس العمل شدید خود را در  رابطه با این جریان نشان داده و این عمل خلاف اسلام و انسانیت را بشدت محکوم نموده و از جوامع ملل متحد و نهاد های حقوق بشر توقف فوری آنرا در خواست نمودند.

حالا استاد سیاف و باداران غربیش از این اعدام ها  لذت برده جان ،  مال و موقف خود را در پوشش اعدام مجاهدین مصون تخیل مینمایند . فطرتا‌ سوالی در ضمیر هر انسان باضمیر خلق میشود که استاد سیاف از این فتواها چه مطلبی داشت و چرا این جرات را نمود؟ بدیهیست که استاد باصدور همچون اعلامیه ها بجز از خوش ساختن اشغالگران خارجی و حاصل کردن اعتماد آنها دیگرغایه و مقصودی ندارد  و گمان میکند که توصل بدامن آنها یگانه راهیست برای حفاظت جان و مالش و در هوس اینکه بقیه عمر خود را در زیر سایه ناتو سپری نموده از گزند حملات فداییان اسلام محفوظ بماند آیا مجاهدین امارت اسلامی بهدف عملیات داخل یک معرکه میگردند چه مطلبی دارند و مرتکب کدام جنایات میگردند بجز  اینکه جان شانرا جهت رضای الله (ج) در پرتو آیه ملکوتی( من الموُمنین رجال صدقو ما عاهدالله  علیه  الآیه ) قربان نمایند کدام مقصد دیگر  ی ندارند اگر استاد و امثال آن دیوارهای استنادی برای نیرو های اشعالگرخارجی واقع نشوند و جنایاتی را که در برابر ملت مسلمان افغان صورت میگیرد توجیه نکنند   هدف اصلی و اساسی مجاهدین همین اشغال گران بوده و میخواهند خاک افغان را از لوث و پلیدی طاغوت و طاغوتیان پاک ساخته و یک نظام اسلامی را که ضامن امنیت ، ترقی و پیشرفت وطن هست تعمیر نمایند بناءً ضمیر و وجدان یک مسلمان عادی این را قبول نمیکند که جوانان افغان بجرم اینکه دفاع ازحریم اسلام و وطن خود بچنگال دشمن اسیر گردیده نظریه اعدام را تایید نماید اما باتاسف  چهره معروف به اصطلاح جهادی ( استاد سیاف) با قضاوت تمام و با کمال جرات جهت خوشحال نمودن دشمنان اسلام و انسانیت این فتوی را صادر مینماید.

ولکن ، مجاهدین امارت اسلامی افغانستان با درک حقایق و با احساس مسئولیت های جهادی که ناشی از اندرز های کتاب مقدس آسمانی ، ارشادات نبوی و تقلید از کاروزار اصحاب پیامبر اسلام (ص) در برابر این اعلامیۀ مفتی امریکا و ناتو و فیصله های قضات و محاکم دولت مزدور و دست نشانده غربیها، سر خم ننموده بلکه شور و ولوله جهاد و مقاومت علیه دهشت افکنان و غلامانشان روز بروز زیادتر میگردد چرا که فقرات وجود مجاهدین امارت اسلامی را همانا فرزندان اصیل افغان بقیادت عالیقدر امیر المؤمنین(ادام الله عمره)تشکیل میدهد.

حادثه یورش فداییان اسلام در دفتر(cia )  امریکا که واقع  در سرک ده وزیر اکبر خان کابل میباشد نمای بارزیست بر اینکه مجاهدین از اینگونه دسایس  متاثر نگردیده اند بلکه در مسیر مقدس خود  که عبارت از جهاد و  آزادی وطن  است پایدار و ثابت قدم میمانند.

اما غلامان و مزدوران غربی بدانند که روزی در مقابل باز پرس و داوری ملت مظلوم افغان قرار گرفته در برابر اعلامیه ها و فیصله های ناحق و ظالمانهُ شان که با اشارهُ دشمنان اسلام صورت میگیرد،جوابگو باشند. امریکا و متحدینش با اینگونه اشارات نسبت به تلفاتیکه روزانه از طرف مجاهدین برایشان عاید میگردد  در صدد انتقام میباشد .

به امید آن روز که باداران خارجی این مفتیان  بافتضاح کامل کشور عزیز را ترک گویند و این زباله های مزدور درکانون عدلی حقیقی احضار گردیده  در برابر فتواهایشان جوابگو باشند.

متن کامل

پنج اشتباه بزرگ امنیتی که می‌تواند زندگی آنلاین‌تان را بر باد دهد

با مطالعه نکاتی که در این مطلب به آنها اشاره شده٬ می‌توانید بر ضریب امنیت خود در جهان مجازی بیفزایید. این پنج نکته٬ اشتباهاتی ساده و پیش‌پاافتاده‌اند که این روزها بسیاری از کاربران مرتکب‌شان می‌شوند.
با گسترش نفوذ اینترنت و سرویس‌های آنلاین٬ امنیت در اینترنت هم اهمیتی روزافزون یافته است. حفاظت از زندگی دیجیتال و حراست از حریم خصوصی در فضای مجازی٬ موضوعی گسترده است که تسلط بر آن مستلزم پیگیری تحولات دنیای امنیت آنلاین است؛ موضوعی که بسیاری از کاربران حوصله و وقت کافی برای پرداختن به آن را ندارند.

اما در جهانی که هکرها و نفوذگران هر روز دام‌های جدیدی برای سرقت اطلاعات خصوصی کاربران در محیط‌های گوناگون مجازی طراحی و پهن می‌کنند٬ صرفا نصب کردن یک برنامه آنتی‌ویروس روی سیستم کامپیوتری و پسورد گذاشتن برای اتصال وایرلس و بی‌اعتنایی به جزئیات امنیتی٬ نمی‌تواند امنیت شما را تامین کند. آگاهی از برخی اشتباهات فاحش و رایج کاربران اینترنت در سراسر جهان٬ مساله‌ای است که می‌تواند به ارتقای امنیت شما کمک کند. تامین امنیت٬ نیازمند بررسی و به‌روزرسانی پیوسته و مستمر است.

به پنج نکته‌ای که در این مطلب مطرح شده‌اند توجه کنید و تلاش کنید تا جایی که می‌تواند از ارتکاب این اشتباهات خودداری کنید. این مطلب چکیده‌ای از توصیه‌های امنیتی رایج در پایگاه‌های تخصصی امنیت در اینترنت است. فراموش نکنید که امنیت موضوعی کاملا نسبی است و هیچ روش قطعی و دائمی برای تامین آن وجود ندارد٬ اما هرچه بیش‌تر نسبت به آسیب‌پذیری‌ها آگاه باشید٬ می‌توانید از روش‌های بهتری برای رفع آنها بهره بگیرید.

پسوردهای ضعیف٬ زمینه‌ساز گرفتار شدن در دام هکرها

اگر به فهرست ضعیف‌ترین پسوردهای سال ۲۰۱۲ نگاه کنید٬ می‌بینید که اکثر کاربران برای تسهیل یادآوری پسوردها از عباراتی استفاده می‌کنند که یافتن آنها برای نرم‌افزارهای کرکر (Cracker) که نفوذگران از آنها برای پیدا کردن تصادفی پسوردها بهره می‌گیرند٬ بسیار ساده است.

پسوردهایی نظیر 12345678 و qwerty و abc123 و iloveyou هنوز هم از جمله پرکاربردترین پسوردها در جهان‌اند. شاید باور نکنید٬ اما ۱۰ درصد از کاربران اینترنت جهان ترتیبی از اعداد ۱ تا ۸ را به عنوان پسورد خود انتخاب می‌کنند. نزدیک به پنج درصد کاربران٬ از خود کلمه password به عنوان رمز عبور استفاده می‌کنند. بدیهی است که اگر خود را جای هکری بگذارید که می‌خواهد به رمز عبور حساب‌های کاربران دست یابد٬ اولین چیزهایی که تست می‌کنید همین عبارات ساده و دم‌دستی‌اند.

در سال ۲۰۱۲ صدها هزار نفر از کاربران سرویس‌هایی نظیر یاهو٬ لینکدین٬ لست‌اف‌ام و ... اکانت‌های خود را از دست دادند و علت آن چیزی جز استفاده از همین پسوردهای ضعیف نبود. نخستین گام در کرک کردن پسوردها «حملات دیکشنری» است؛ یعنی هکرها پیش از هرچیز از مجموعه واژه‌هایی که در دیکشنری‌های گوناگون به زبان‌های مختلف آمده برای تست پسوردها استفاده می‌کنند.

بنابراین٬ نخستین توصیه در انتخاب پسورد محکم این است که هرگز عبارتی که به سادگی در یک دیکشنری می‌توان یافت را به عنوان پسورد ایمیل٬ فیس‌بوک٬ اکانت بانک یا اتصال اینترنتی خود انتخاب نکنید. یک پسورد محکم باید دست‌کم ۱۲ کاراکتر را در بر بگیرد و این کاراکترها باید ترکیبی از حروف و اعداد باشند که به بی‌ربط‌ترین شکل ممکن در کنار هم قرار می‌گیرند. حتما در پسوردها از ترکیبی از حروف بزرگ و کوچک و نیز علائم ویژه (مانند @#$^&*!) استفاده کنید.

گذشته از اینها٬ هرچند ماه یک‌بار پسوردهای خود را تغییر دهید. هرگز در پسوردها از اعدادی که در کارت‌های شناسایی خود دارید (مانند شماره ملی٬ شماره گواهی‌نامه٬ تاریخ تولد٬ شماره دانشجویی و ...) استفاده نکنید. کسانی که می‌خواهند به اطلاعات خصوصی شما دست پیدا کنند٬ همه این مسیرها را طی خواهند کرد. استفاده از نرم‌افزارهای مدیریت پسورد هم راهکار مناسبی برای ارتقای امنیت است. اگر می‌خواهید در این باره بیشتر بدانید٬ راه‌های انتخاب پسوردهای محکم را در گوگل جست‌وجو کنید. هزاران مقاله مفید٬ به زبانی ساده می‌توانند راهنمای شما در انتخاب پسوردهایی باشند که مقاومت بیشتری در برابر حملات هکرها دارند.

کلیک کردن روی لینک‌های موجود در ایمیل‌ها؛ امنیت٬ پَر!

یکی از رایج‌ترین شیوه‌های حملات سایبری معروف به Phishing است که در آن هکرها از طریق جعل کردن صفحات سرویس‌های گوناگون اقدام به سرقت پسوردها و دیگر اطلاعات خصوصی کاربران می‌کنند. یک ایمیل جعلی از سوی بانک شما٬ ممکن است حاوی لینک به صفحه‌ای کاملا مشابه صفحه ورود به حساب شخصی‌تان باشد٬ اما هرگز نباید وقتی آن را در ایمیل‌تان می‌بینید روی آن کلیک کنید و سپس نام کاربری و رمزتان را در آن وارد کنید. این کار یعنی تحویل اطلاعات خصوصی به هکرها٬ به دست خودتان.

کلا به لینک‌هایی که در ایمیل‌ها دریافت می‌کنید٬ به دیده تردید نگاه کنید. به جای ورود با واسطه ایمیل‌ها٬ می‌توانید خودتان به‌طور امن‌تر وارد سرویس مورد نظرتان شوید. برای ورود به یک سرویس مجازی (login) همیشه راه سخت‌تر را انتخاب کنید.

بی‌توجهی به ضرورت حیاتی آپدیت کردن نرم‌افزارها

در درجه اول سیستم عامل (ویندوز٬ مک٬ لینوکس و ...) و در مرحله بعد همه نرم‌افزارها و اپلیکیشن‌هایی که روی کامپیوترها٬ تبلت‌ها و گوشی‌های هوشمندتان دارید٬ همیشه و همیشه باید آپدیت باشند. کمپانی‌های سرویس‌دهنده با ارائه پکیج‌های به‌روزرسانی٬ بسیاری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی را برطرف می‌کنند و اگر در آپدیت کردن آنها تعلل کنید٬ احتمال بسیار بیشتری دارد که در دام هکرها گرفتار شوید٬ چون آنها در همان فاصله آسیب‌پذیری‌های کاربران را هدف حملات خود قرار می‌دهند.

همیشه این نکته را به خاطر داشته باشید: ارائه آپدیت مثلا برای ویندوز از سوی کمپانی مایکروسافت٬ برای برطرف کردن فوری یک سری از آسیب‌پذیری‌ها است و شما باید هرچه سریع‌تر نسبت به نصب این پکیج‌های به‌روزرسانی اقدام کنید. اگر اینترنت پرسرعت دارید٬ گزینه آپدیت اتوماتیک را حتما برای سیستم عامل و نرم‌افزارها و اپلیکیشن‌های موجود روی تجهیزات دیجیتال‌تان فعال کنید. در غیر این صورت٬ حتما تنظیمات را طوری پیکربندی کنید که به محض ارسال آپدیت جدید٬ شما را مطلع کند.

دانلود نسخه‌های رایگان نرم‌افزارها از منابع ناشناس و نامعتبر

برای دانلود نرم‌افزارها و اپلیکیشن‌ها حتی‌الامکان از منابعی استفاده کنید که شناخته‌شده‌اند. میلیون‌ها وب‌سایت و سرویس آنلاین در جهان وجود دارند که از طریق ارائه نسخه‌های گوناگون نرم‌افزارهای رایج و پرکاربرد٬ کاربران را به دام می‌اندازند. آنها می‌توانند به سادگی تروجان‌ها٬ ویروس‌ها یا انواع دیگری از بدافزارها را به فایلی که شما می‌خواهید ضمیمه کنند و از این طریق سیستم‌تان را آلوده سازند.

اگر روی کامپیوترتان آنتی‌ویروس دارید٬ آن را آپدیت نگه دارید و فقط از همان استفاده کنید. روی لینک‌هایی که به شما وعده «اسکن رایگان ویروس‌ها» را می‌دهند کلیک نکنید٬ یا نرم‌افزارهایی که با این عنوان وجود دارند را دانلود نکنید. اکثر این فایل‌ها صرفا برای آلوده کردن سیستم‌ها و به دام انداختن کاربران طراحی شده‌اند. فقط و فقط برنامه‌هایی را دانلود و اجرا کنید که می‌شناسید.

ارائه و انتشار بیش از حد اطلاعات شخصی در فضای مجازی

در عصر شبکه‌های اجتماعی «شر (Share) می‌کنم٬ پس هستم» فلسفه زندگی بسیاری از ساکنان کره زمین شده است. اما در کنار شر کردن٬ به معنی به اشتراک‌گذاری داده‌ها٬ اصطلاحی به نام overshare کردن داده‌ها وجود دارد که تبدیل به پدیده‌ای رایج شده و منشا بسیاری از آسیب‌پذیری‌های امنیتی است.

بسیاری از کاربران بیش از آنچه باید اطلاعات مرتبط با خود و زندگی خود را در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند و مجموع این اطلاعات به هکرها کمک می‌کند که آنها را به‌صورت هدفمندتری مورد حملات خود قرار دهند.

از overshare کردن خودداری کنید و هرگز اطلاعات خصوصی مرتبط با زندگی خود را٬ از جمله آدرس ایمیل٬ شماره تلفن٬ آدرس منزل٬ برنامه‌هایی که برای تعطیلات دارید٬ و اطلاعاتی از این دست را در فضاهای عمومی منتشر نکنید.

احسان نوروزی

متن کامل

شورای عالی صلح کابل یا شورای جنگی قدرتمندان؟

نویسنده: حبیب الله حلال
از کدام روزی که ادارهء مزدور کابل آوازه ها و پروپاگندای برای نام " صلح " را آغاز نموده است ، از شروع همان روز تا به امروز تمامی اعمال و کارکردها یی را که زیر نام صلح  انجام داده اند تماماً با اصول و خواسته های صلح در تضاد است ، انها استراتژی مشخصی برای صلح ندارند ، بلکه  نام متبرک صلح ، را مطابق به خواسته های خویش و برای معانی غیر شرعی استعمال مینمایند ، براساس تعبیر انها صلح یعنی ترک فریضهء مقدس جهاد ، قبولی فرامین و دستورات تجاوزگران ، تسلیم دهی اسلحه به انها و به انتظار رحم و ترحم تجاوزگران کفار نشستن.


صلح واقعی زمانی بدست امده میتواند که استقلال ملت مجاهد افغانستان ، حق مشروع انها شمرده و تائید گردد، ادارهء کابل فریادهای صلح را در حقیقت برای بدست آوردن اهداف سیاسی خویش و فریب دادن ملت و جهانیان میزند، زیرا با آمدن صلح واقعی آنها منافع شخصی خویش را در خطر می بینند ، به همین دلیل در همان آغاز کار شورای صلح چنان اشخاص و چهره هایی را جمع آوری نمودند که آنها هیچ وقت در فکر صلح و آرامی در کشور نبودند ،بلکه بیشتر از سی سال تمام ملت را برای منافع و مقاصد شخصی خویش بنامهای مختلفی آزار و اذیت نموده و آتش جنگهای خانمانسور در کشور را شعله ور نمودند و شب وروز در فکر تباهی و بربادی ملت و کشور مشغول کار هستند.

در همان ابتداء کار چنین شخصی  به رهبری شورای صلح انتصاب گردید که در بدبختی ها ومصیبت های ملت افغان سهم بارز و روشنی داشته و همیشه جنگ رابه صلح ترجیح میداد ، در چنین ترکیب ناسالمی، چهرهایی جمع گردیده اند که انها بجای صلح در قتل و کشتار، به دار آویختن ، شکنجه نمودن مجاهدین فتوا صادر نموده اند ، چهره های که از ابتدا پالیسی جنگی در دستور کارشان بوده و اکنون نیز همان پالیسی را به پیش می برند و برای جنگ های تازه در آینده آماده گی می گیرند و چهره های که اکنون برای تجزیه کشور مشغول کار و فعالیت هستند.

آیا از یک چنین پروسهء جنگی آمید و ارزوی صلح نمودن کار معقولی است؟  این پروسه در حقیقت یک شاخه ای از ارگانهای امنیتی و دفاعی دشمن است! دراین شکی نیست که ملت مظلوم و رنج کشیدهء افغانستان خواهان صلح و آرامش در کشور است ، مگر تجاوزگران با زور و نیروی نظامی خویش چنین اشخاصی را بر شانه های ملت سوار نموده اند که منفور ملت هستند و هیچگونه تعهدی به صلح ندارند ، بلکه بخاطر منافع شخصی شان تمام ملت را در آتش جنگ می سوزانند.

ملت عزیز مان و تمام جهانیان به این حقیقت کاملا آگاه هستند که ادارهء کابل هیچ زمانی خواهان صلح نیست ، زیرا از یک جانب از خود اختیاری ندارد ، و از جانب دیگر منافع خویش را در دوام و ادامهء جنگ می بیند و فقط از نام مقدس صلح برای حصول مقاصد شوم خویش سوء استفاده میکند و میخواهد به ملت و جهانیان طوری نشان دهد که انها کبوتران سفید صلح و مجاهدین خواهان جنگ و درگیری هستند ، مگر ملت مجاهد و بیدار ما این گفتارهای پوچ و ناروای انها را هیچ گاهی باور نخواهند کرد.

متن کامل

افزایش قدرت نسل جوان تر در خاندان سعودی

تحلیلگران واگذاری قدرت به نسل دوم در خاندان سعودی را از طرحهای احتمالی ملک عبدالله برای تضمین ثبات پادشاهی عربستان می دانند.
روزنامه فایننشال تایمز در شماره امروز خود در گزارشی نوشت: با فوت وزیر کشور عربستان سعودی در ماه ژوئن، ملک عبدالله پادشاه عربستان با توسل به سنت خانوادگی فورا یکی دیگر از برادران ناتنی و شاهزادگان ارشد را به این سمت انتخاب کرد.
شاهزاده احمد وزیر کشور جدید با هفتاد سال سن یکی از معاونان بی سر و صدای شاهزاده نایف بن عبدالعزیز آل سعود فقید بود و به عنوان یکی از نوادگان عبدالعزیز بن سعود بنیانگذار پادشاهی مدرن سعودی در صف پادشاهی قرار داشت. اما با گذشت پنج ماه، این سنت دیگر در اولویت قرار ندارد.
شاهزاده احمد کنار رفت و هفته گذشته محمد بن نایف جوانتر، پسر وزیر کشور فقید و مقام امنیتی ای که مبارزه موفق برای سرکوب شبکه القاعده در سعودی را در سوابق خود دارد، جانشین وی شد.
گرچه این تغییر توجه چندانی را در خارج از پادشاهی سعودی به خود جلب نکرد، با توجه به معیارهای حاکم در آن کشور نقطه عطفی بود که موجی از گمانه زنی ها را درباره آینده روند جانشینی در پادشاهی سعودی مطرح کرد.
برای اولین بار ناظران و دیپلماتها توجهشان به دقت به این مسئله معطوف شده است که آیا حکومت پادشاهی سعودی سعی خواهد کرد ثبات بزرگترین تولید کننده نفت جهان و قدرت منطقه ای را با تقویض قاطعانه قدرت به نسل بعدی شاهزادگان تضمین نماید.
عبدالعزیز القاسم یکی از تحلیلگران سیاسی در ریاض می گوید: مهمترین چیز درباره تصمیم ملک عبدالله این است که قانون ارشدیت را شکست و بدین معنی است که ممکن است وی قصد داشته باشد نسل سوم را روی کار آورد.
به گفته وی، اقدام بی سابقه ملک عبدالله به وی آزادی عمل بیشتری در انتخاب نسل سوم می دهد.
دولتهای غربی از عدم شفافیت در خاندان سلطنتی سعودی و مسئله جانشینی نگرانند و این نگرانی با توجه به آشوبهای وسیع در کشورهای عربی تشدید شده است.
در قانون پایه در عربستان سعودی که قانون اساسی آن قلمداد می شود، تصریح شده است که پادشاهی به پسران و نوادگان عبدالعزیز بر اساس ارشدیت و صلاحیت واگذار شود.
اما گزینه های موجود در میان نسل مسن تر رو به اتمام است. دو شاهزاده طی سال گذشته فوت کردند، وضع جسمانی پادشاه هشتاد و نه ساله وخیم است و شایعاتی در مورد مشکلات جسمانی سلمان ولیعهد هفتاد و هفت ساله وی رواج دارد.
گرچه هجده پسر دیگر عبدالعزیز هنوز زنده اند، به گفته ناظران، بعید است کسی در میان آنها از تجربه و حمایت لازم برای جانشینی ولیعهد برخوردار باشد. در واقع شاهزاده احمد یکی از معدود افرادی بود که از پادشاهان بالقوه در آینده قلمداد می شد.
این احتمال وجود دارد که شاهزاده احمد به کلی کنار زده نشده باشد. شایعاتی جریان دارد که کنار رفتن وی از وزارت کشور منجر به تنش در درون خاندان سعودی شده و ممکن است وی به عنوان دومین معاون نخست وزیر منصوب شود. این سمت حاکی از آن خواهد بود که وی ولیعهد بعدی است.
یکی از افراد نزدیک به خاندان سعودی گفت، این اقدام (در وزارت کشور) علامت سوالی بزرگی در درون خاندان سعودی درباره روند تصمیم گیری و سرعت اتخاذ تصمیمات بدون مشورتهای معمول ایجاد کرده است.
علل برکناری شاهزاده احمد روشن نیست اما این تغییر یک مورد منحصر به فرد نبود و در پی برکناری غیرمترقبه شاهزاده مقرن یکی دیگر از برادران پادشاه و رئیس سازمان اطلاعات در ماه ژوئیه صورت گرفت. در این مورد نیز یکی از شاهزادگان نسل دوم، بندر بن سلطان که پدرش تا زمان فوتش در سال گذشته ولیعهد بود، جانشین وی شد.
انتصاب شاهزاده بندر به این سمت به عنوان نشانه ای دال بر تمایل پادشاه عربستان به تهاجمی تر شدن آژانس اطلاعاتی این کشور تفسیر شد.
از سال دو هزار و پنج که ملک عبدالله پادشاه عربستان شد، تفویض قدرت به نسل بعدی روندی کند اما پیوسته بوده است. اما تا به حال فرض بر این بوده است که وی طی دوره پادشاهی اش تصمیم جنجالی واگذاری قدرت به نوادگان عبدالعزیز را اتخاذ نخواهد کرد، مهمتر از همه به این علت که چنین تصمیمی شاخه های متعدد این خاندان و دهها شاهزاده را در مقابل یکدیگر قرار خواهد داد. اما ناظران می گویند، با توجه به رویدادهای سال گذشته، اکنون ممکن است از نظر وی حل نشدن مسئله جانشینی متضمن خطر بزرگتری باشد.
قاسم تحلیلگر سیاسی می گوید: تغییر در وزارت کشور راههای جدیدی را برای هر نوع گزینه ای باز می کند و پادشاه با واقف بودن به مشکل جسمانی خود و ولیعهدش و بی ثباتی در منطقه ممکن است اکنون احساس وظیفه کند که به تغییرات سریعی مبادرت ورزد.

متن کامل

مردم ملکی را چه کسانی به قتل میرسانند...؟ و چرا...؟!!

تجاوز شوم امریکا بر افغانستان زمینه را برای شبکه های پیچیدهء استخباراتی هموار کرد تا در حریم پاک کشورمان لانه سازی کنند ، جاسوسان مزدور و زنجیرهء استخبارات منطقه را به نفع خویش استعمال کنند، به فساد دامن بزنند ، دربین افغانها آتش اختلاف و نفرت را شعله ور سازند ، تعصبات قومی ،سمتی و لسانی را در بین آنها پرورش دهند، رسانه های منطقه را تحت تاثیر مستقیم خویش در آورند تا در  وا نمود کردن سیاه به سفید و سفید به سیاه هیچ گونه مشکلی داشته نباشند.

امریکا ،ناتو و متحدینش با تمام توان نظامی خویش نتوانستند که در مدت بیش از ۱۱سال ، جنگ افغانستان را به نفع خویش به پایان برسانند ، به همین دلیل به امید برد جنگ، به حلقه های استخباراتی رو آوردند  .

بر اساس راپور تاریخ « ۱۳۹۱-۰۲-۰۵ هـ ش »  رادیوی آزادی : استخبارات وزارت دفاع آمریکا روی ایجاد یک واحد جدید کار می کند . " این بخشی از منظم نمودن دوباره عملکردهای استخباراتی است... یک مقام بلند رتبهء پنتاگون گفته است :  این خدمات مخفی دفاعی جدید با استخبارات مرکزی از نزدیک کار خواهد کرد تا همکاری بین اردو و سی آی ای مستحکم گردد".

از جانب دیگر روزنامهء دیلی تلگراف بریتانیا در تاریخ   ۱۷ اکتوبر ۲۰۱۲میلادی خبر داده بود که شبکهء استخباراتی امریکا (سی آی ای ) به  یک زن ، مبلغ دو صد و پنجاه هزار دالر دانمارکی به این خاطر داده بود تا با فلان مجاهد عروسی نموده و دربارۀ  او به آنان معلومات دهد.( نام مجاهد، زن و شخص رابط و داستان انرا نیز نوشته است).

در جریان امسال برای بدنام نمودن جهاد مقدس کارهای ناروای گوناگونی انجام گرفت و به شکل اتوماتیک مجاهدین در آن متهم شدند، بطور مثال : توسط افراد بی همت در شمال ، شرق ،جنوب و غرب کشور به کرات و مرات دختران در مکاتب کشور مسموم میشدند ، و بعد از آن بر خلاف امارت اسلامی کمپاین تبلیغاتی آغاز گردید، بعدا واضح و آشکار گردید که این کار آنان توسط جاسوسان و شبکه های استخباراتی بیگانه بخاطر بدنام کردن امارت اسلامی انجام گرفته  است.

قتل عام مردم ملکی توسط اشغالگران و مزدوران شان  به شکل یک دسیسه به پیش برده میشود ، در این مورد یک نویسندهء امریکائی گوردن دیف در یک مقالهء طولانی خویش حقایق عجیبی را آشکار نموده است :

http://www.veteranstoday.com/۲۰۱۲/۰۹/۰۲/breaking-afghanistan-americas-total-lie-war

نامبرده میگوید، نزد آنان چنان شواهدی است که مسموم نمودن شاگردان مکاتب ، تجاوز جنسی بر زنان توسط استخبارات آمریکا ، قراردادی های مافیایی وابسته به آنان و مزدوران شان به شکل منظمی به پیش برده میشود و بعدا از آن طالبان متهم به انجام آن میشوند تا مفکورۀ جعلی تروریزم را برای مدت طولانی نگاه داشته و بدین ترتیب خود را به اهداف خویش  برساند.

استخبارات مکار امریکا برای بدنام نمودن مجاهدین ، در شکل یک دسیسهء جدید و توسط جاسوسان گماشته شدهء خویش در اماکن تجمع مردم ، بازارها و قبرستان ها ،بمب گذاری میکنند و یا هم در وسایط نقلیه ماین ها را جاسازی میکنند و یا هم راهکارهای دیگری را جستجو میکنند تا مردم ملکی را قتل عام نموده و برای تبلیغات خویش از این کار به شکل موادخام استفاده نمایندو سپس مزدوران خویش را میفرستند تا با ورثاء انها  اشک تمساح بریزند : هم انها را میکشند و هم با انها گریه میکنند!

امارت اسلامی یک بار دیگر به مردم و ملت خویش اطمینان میدهد که قاتلان مردم ملکی را هیچ وقت معاف نخواهد کرد هر شخصی که باشد ؛ و نه به کسی اجازه خواهد داد تا به ملت عزیزمان ضرری برساند ؛ و تا آن هنگام  به جهاد مقدس و خدمت ملت مظلوم خویش ادامه خواهد داد که دشمن تجاوزگر شکست خورده  و در کشور مان یک حکومت مستقل و مستحکم اسلامی افغان شمول ایجاد گردد.  این همان موقف راسخ و محکم ما ست که بر اصول اسلامی بنا ست و در لوایح، اعلامیه ها ، پیامها و توصیه های خصوصی امیرالمومنین حفظه الله نیز در نقاط واضح آمده وذکر گردیده است ، والله الموفق.

متن کامل

عقل آخر در اول نیست ...!!!

در برگ های  زرین تاریخ، چنان نمونه ها و حقائق آشکار بسیاری وجود دارد که اگر آنها همانند میتود درسی رسمی گردد و در کارهای روزمره از آنها کار گرفته شود ،دیگر در هر گوشه و کنار جهان مردم، جامعه، حکومتها و ملتهای آنها در آرامش، سکون و عزت زندگی خواهند نمود. ناهنجاریهای دنیای کنونی ،جنگ ها، قتل عام ها،بمباردمانها به پایان رسیده و بربریت کنونی جای خویش را به کرامت انسانی خواهد داد.



مگر کلام افسوسناک اینست که حاکمان کودن آمریکا و غرب نه تنها از عواقب بد و رسواکنندهء ظالمان گذشته درس عبرت نگرفته اند ،بلکه به اعمال و کارکردهای ناروای خویش نام کمک و همکاری را دادند ،و تنها با استفاده از اتهامات بی بنیاد و ناحق به اندازه ای خون افغانان بیگناه و مظلوم را جاری کردند که اکنون نزدیک است خون گرانبهای این ملت مظلوم همانند دریای خروشان آمریکا را در موجهای طوفانی خویش غرق نماید و همانند فرعون مصر ،هستی آنرا برای همیشه از روی زمین محو نماید. {وَتِلْکَ الْقُرَى أَهْلَکْنَاهُمْ لَمَّا ظَلَمُوا وَجَعَلْنَا لِمَهْلِکِهِم مَّوْعِدًا} (سوره الکهف- ۵۹)


ترجمه : و این شهرها و آبادیها هنگامی که ستم کردند؛ هلاکشان نمودیم، و برای هلاکتشان موعدی قرار دادیم.





شبکه های نشراتی امریکا و دنیای غرب همه روزه در مورد جنگی که آنها با شکم پر و مستی آن را آغاز نموده بودند ،خبرها ،مصاحبه ها و راپورهایی را به نشر میرسانند و و انرا به صفت یک جنگ طولانی ، بی هدف، زیان بار و یک جنگ کاملا ناکام نقد میکنند. بطور مثال روزنامهء نیویورک تایمز در شمارهء ۱۳ اکتوبر۲۰۱۲میلادی روز شنبهء خویش در یک سرمقالهء طولانی نگارشی در این مورد داشته و اثرات منفی این جنگ نامطلوب بر امریکا را مورد تحلیل و بر رسی قرار داده است.

مردم امریکا در این جنگ بی توازن و بی فایده– که قربانی هوسهای حاکمان مغرور خویش  گشته اند -مصایب و زیانهای بالاتر از توان خویش را متحمل گردیده اند، هزاران تن از جوانان شان هلاک گردیده  ، دها هزار تن دیگر از آنان معیوب گردیده و تعداد بیشماری نیز از بیماریهای دماغی و روانی رنج میبرند ، میلیاردها دالر بیهوده مصرف گردید، وسائل جنگی بی شماری از بین رفته اند، اعتبار جهانی امریکا متضرر گردیده است، ملت آمریکا در هیچ جای خود را امن احساس نمیکنند ، و علاو بر آن با مشکلات اقتصادی ، گرسنگی و بیکاری دست به گریبان هستند ،حتی آمریکا با خطر نابودی روبرو است زیرا ارتش آمریکا که روحیه و مورال جنگی را از دست داده است دیگر توان دفاع از امریکا را ندارد.


از طرف دیگر علی رغم زیانهای بسیار سنگین به هدف اصلی این جنگ -  که از بین بردن مجاهدین و فدائیان اسلام وپیاده نمودن نظام کفری بجای نظامی اسلامی در افغانستان اسلامی بود - به فضل الله تعالی دست نیافته و این خواستهء شان محقق نگردید به همین خاطر اوباما درآغاز ناتوانی خویش، هدف را تغییر داده و ایجاد یک حکومت خوب در افغانستان را سرخط استراتژی امریکا قلمداد نمود ولی آنهم بدست نیامد، و هدف کنونی که خروج عساکر و نظامیان محاربوی آنها از افغانستان با چنان حکمت و سلامتی که انها را از بی ابرویی و خجالتی نجات دهد نیز کار آسانی نخواهد بود.

اگر در ابتدا رهبران مغرور و مجرمان جنگی آمریکا میدانستند که این جنگ و تجاوز نتیجهء معکوسی خواهد داد و یا میدانستند که در مبارزات انتخاباتی  سال ۲۰۱۲ میلادی ،کاندیدان ریاست جمهوری به دلیل خجالت نام این جنگ را نیز گرفته نمیتوانند و یا هم میدانستند که ناکامی به چنین درجه ای خواهد رسید که راه فرار را پیدا کرده نمیتوانند ، پس تصور تجاوز بر حریم مقدس افغانستان را نمینمودند چه برسد به جنگ و درگیری میدانی ، در اینجا ما حقیقت این  گفتهء عاقلان را در می یابیم که میگویند عقل آخر در اول نیست...!!!.

متن کامل

ملت افغان بعد از خروج اشغالگران در صلح زندگی خواهند نمود

جنگ تحمیلی بر خلاف ملت مسلمان افغانستان در هفتهء جاری به دوازده همین سال خویش داخل گردید، یکشنبهء گذشته ( ۲۰۱۲-۱۰-۷ میلادی) به مناسبت یازدهمین سال این جنگ بی مفهوم و ظالمانه سازمانها ، ادارات، روزنامه ها ،ویب سایتها، رادیو ها و دیگر وسائل نشراتی افغانستان و جهان به گونه های مختلف تبصره ها ،مقالات و نظرات مثبت ومنفی را هر یک مطابق به برداشت و فهم خویش دراین مورد ،نشر و ارائه نمودند .

اما دراین میان، یکی از پیشگوهای دلخراش ،بی ارتباط و بدور از واقعیت ، خروج قوتهای ناتو و به میان امدن جنگهای داخلی در کشور بود، این موضوع را یکی از سازمانهای جهانی بحران بنام ( آی سی جی ) در یکی از راپورهای خویش نشر نموده بود و تعدادی  نیز نظرات مشابهی را بیان نموده بودند که زمانی که قوتهای اشغالگر در پایان سال ۲۰۱۴ میلادی افغانستان را ترک کنند پس همانند سالهای نود میلادی حوادث غمناک خانمانسوز در کشور رخ خواهد داد!!! این نظرات و گفته ها ناروا بوده و در حقیقت مشروعیت بخشیدن به تجاوز و ادامه دادن به اشغال کشور است که ملت افغان را از نعمت و حصول آزادی شیرینشان میترساند به این معنا که : ای افغانان ببینید و به یاد داشته باشید که اگر قوتهای وحشی و ظالم ما از پیشتان بروند،روی خوشی را نخواهید دید؟!!!

حقیقت اینست که عامل اصلی جنگ و درگیری در کشور تجاوز آمریکا و متحدینش بر کشور عزیزمان افغانستان است ، پس منطقی اینست که بگوئیم زمانی که عامل نامطلوب این درگیری از میان برداشته میشود و زمانی که جنگ به پایان میرسد ، صلح جایگزین ان میگردد ،زیرا همین دشمن مکاراست که از یکطرف  یک افغان مسلمان و شریف را به اتهامات  ناحق متهم میکند و از جانب دیگر برای برادر افغان دیگرش سلاح میدهد که برو و ان برادر افغان تو که از راه درست منحرف شده و دشمن تو است را به قتل برسان و یا از خانه و قریهء خویش بیرونش کن و اگر اینچنین ننمائی تو نیز تروریست هستی...!!!.

حالات و وضعیت کنونی ،تفاوتهای بسیاری با زمان دههء نود میلادی دارد ،زیرا در آنزمان نیز همین آمریکای مکار در پشت درگیریهای داخلی وخانمانسور کشور دست به کار بود ،به بهانهء حمایهء جهاد مراکز گوناگون قومندانی را ایجاد نموده بود ، زیر عنوان همکاری با تنظیم های جهادی ،مشوره ها و رهنمودهای غلط وگمراه کننده را برایشان میدادند، نقشهء حکومت های دو ماهه و چهار ماهه و تقسیم کرسی های قدرت بین تنظیم ها در حقیقت به معنای دامن زدن به جنگ و درگیری داخلی بود، مگر اکنون و برخلاف آنزمان هدایت و قوماندهء جهاد مقدس تحت یک قیادت واحد بوده و تنها به همکاری تمام عیار ملت غیور و گرانقدر افغان به پیش میرود ،و کاملا از مداخلات و دست اندازیهای دشمنان مغرض بدور و امن میباشد.

امارت اسلامی افغانستان پلان دارد که با همکاری ملت افغانستان راه را برای یک تفاهم بین الافغانی فراهم نماید و در مورد آیندهء افغانستان با علماء ،رهبران قومی ، روشنفکران ، محصلین ، اتحادیه های مدنی ،قومندانان جهادی و جوانب دیگر صلاح و مشوره نماید، و در روشنائی مشوره های انان و بر اساس تفاهم بین الافغانی  ان شاء الله العزیز کارهای کشورسازی به پیش میروند تا در کشور عزیزمان افغانستان مطابق به خواسته ها و امید های ملت چنان حکومت مستحکم بر اساس شریعت بنا گردد که صلح ،امنیت ،آزادی و حقوق فرد فرد اقوام و ملت افغانستان را ضمانت نماید و به فرهنگ جنگ ،نفاق و ریختن خون یکدیگر برای ابد نقطهء پایانی بگذارد .

وما ذلک علی الله بعزیز

متن کامل

اهداف نافرجام غربیها در ادوار تاریخ به ویژه در عصر کنونی

 سعيد بدخشاني 

 

مسلمانان،بزرگان،اندیشمندان،مفکرین،جوانان ونوجوانان عزیز کشور وای ملت سلحشور ودلیر خطه ای تابناک افغانستان وای امت راستین پیامبر بزرگ اسلام !!! بیاید بنگرید به اهداف شوم و نافرجام غربیان سفاک و متجاوز؛ که این غداران تاریخ در برابر خلافت های اسلامی  و ممالک اسلامی چه کردند،و به امت مسلمه و مسلمانان مظلوم جهان و مخصوصاً بر مسلمانان مستضعف کشورهای عقب مانده اسلامی چه جفایی نمودند؛ وامروز با این تجاوز وحشیانه و بی رحمانه خود بر ممالک وکشورهای اسلامی ؛ چون عراق،لیبی،و به ویژه کشور عزیز ما افغانســـــــتان چه میکنند و دراین کشورها چه میگذرد!؟!

قابل یادآوریست که پس از توقف فتوحات اسلامی و شروع دوران انحطاط ؛ تطور، تمدن وترقی اسلامی،صلیبیان کینه توز و بی رحم ،پس از شکستهای پی در پی که از دست مجاهدین فاتح اسلام و مسلمین خورده بودند،به سازماندهی مجدد در تمام ابعاد زندگی پرداخته و تجدید نظر وسیعی را در روش ها و بینش های خود آغاز نمودند.

این حرکت تغیری و تجدیدی بر دو پایه و محور اساسی استوارگردید:

١ آغاز یک حرکت انقلابی با استفاده از علوم تجربی و تجدید نظر دربرداشتهای موجود از مفاهیم و آموزه های دینی و معنوی،که منجر به رهایی از دایره محدود وتنگ قرائت کلیسا از دین گردید؛همگام با تغیر فهم دینی که منجر به رهایی از قید وبندهای کلیسا شد،در سایه دستاوردهای علوم تجربوی وتکنولوژی،در روش های دنیا داری خود نیز تغییرات بنیادی و زیر بنای عظیمی را آغاز نمود.با اینکه برای انجام این کارها جان وجوانی هزاران دانشمند و متفکر واندیشمند هزینه شد؛اما توانست اروپای خواب زده وتاریک اندیش قرون وسطا را از این روزنه با دنیای نور وروشنای و روشن اندیشی آشتی دهد.

٢ تغیر در استراتژی و تاکتیکهای نظامی وادوات جنگی وجنگ افزارها ،همگام با رشد تکنولوژی،جنگ افزارها وادوات جنگی ونظامی نیز تغییر کرده وسلاح های گونا گون پیشرفته و مُدرن،جای اسلحه سرد وابتدایی دوران گذشته را گرفت ؛ اروپا نیز توانست از این طریق هم جهان گشایی خود را آغاز کرده ودائره قلمروش را گسترش دهد ؛ بدین منظور شرق ودر راس آنها ، ممالک وکشورهای اسلامی را در سرلوحه برنامه ها واهداف نظامی خود قرار داد ؛ لهذا در جنگ جهانی اول به سرزمین های اسلامی و به ویژه امپراطوری عثمانی هجوم ویورش آورده آن را پاره پاره کردند.

این حرکت غرب علاوه بر تهاجم نظامی،شامل تهاجم فکری وفرهنگی نیز می شد  ومیتوان نام مجموعه این تهاجمات  را حرکت استعماری گذاشت ؛ زیرا که غرب علاوه بر اشغال سرزمین ها وغارت وچپاول داراییها ومنابع آنها در صدد اضمحلال فرهنگ واندیشه مردم آن ممالک نیز بودند وهستند ؛ تا از ین طریق زمینه وابستگی همه جانبه آن کشورها،به غرب مُدرن را فراهم نمایند.

پس از فروپاشی امپراطوری وخلافت عثمانی ویا به عبارت دیگر مستحکم ترین دژ دفاع از اسلام و مسلمین در سال ١٩٢٤ م غرب استعمارگر، درشیو ه ها وروشهای گونا گون ، خود را به شرق نشان داده و خواست به نوع دیگری توجه آن را بیشتر به خود جلب کند اما روح و جانمایه غرب  در هرلباس وشکل وقیافه ای که باشد وابسته نمودن هر چه بیشتر شرق به خود وغارت وچپاول دارایهای آنها بوده است ؛ همین بود که درین راه از هیچ جنایت وخیانتی دریغ نورزیده وبرای رسیدن به اهداف شوم ومورد نظر خود دست به هر کاری زده اند.

اما دیری نگذشت که رادمردانی که با اعتقاد وباورهای خود عهد صادقانه ای داشتند به پا خاسته وخواب اروپای مغرور وچپاولگر را مشوش ساختند ودیگر نگذاشتند که آبهای سرد وشیرین سرزمین های اسلامی از گلوی غارتگران اروپایی پایین برود؛ کاروان این بزرگمردان که در راه احیای آرمانهای دینی خود پا در قربانگاه گذاشتند،چنان ثابت و درخشان ونورانی بود که موجب درخشندگی تمامی قیامهای حق طلبانه ملتهای دربند واسیر تاریخ طولانی بشری گردید ؛ من جمله شیخ سعید پیران از نوادگان سلطان صلاح الدین ایوبی ودیگر رادمردان خدمتگزار ودلسوز اسلام وامت مسلمه که با مشاهده وضعیت اسفبار واسفناک ملتهای خود به میدان آمده ودر اطراف واکناف جهان اسلام دست به قیام وتغییرات زدند.

میتوان تولد حرکتهای سازمان یافته و تشکیلات اسلامی در جهان اسلام،باز تاب منطقی ازتهاجم همه جانبه  غرب علیه کشورهای اسلامی،وعکس العمل بجا در برابر شبیخون فرهنگی ومدنی غرب تلقی کرد ؛ همین بود که رادمردان سلحشور محورهای اساسی و بنیادی فعالیتهای خود را به حوزه دین معطوف نمودنداز جمله:

١ احیای سیستم خلافت به عنوان نمادی از قدرت وشوکت واتحاد اسلامی

٢ باز اندیشی در آموزه های دینی وفراهم نمودن زمینه فهم دنیای معاصر برای دینداران

٣ وحدت اسلامی

برادران مؤمن ومتدین بیایید اندکی تامل ، فکر و غور کنید بر استعمار،استثمار، اشغال وتجاوز بی رحمانه ووحشیانه غرب مُدرن و در راس آن آمریکای مغرور وکوراندیش که با کمال وقاحت، جنگ صلیبی دیگری را بر ضد اسلام و مسلمین اعلام نمود،وچنان علیه اسلام،جهاد،علما ،مجاهدین،سرسپردگان وعلم بردران  اسلام وعلی الخصوص در برابر  زعماء ومجاهدین امارت اسلامی افغانستان خشمگین اند که بغض وعدوات از دهن هایشان ظاهر گردیده ولی ما کاملاً متیقینم که این صورت ظاهری قضیه است  وآنچه در دلهایشان مرموز ومستتر است به مراتب بزرگتر میباشد .

این دشمنان سفاک وخونخوار اسلام ومسلمین بخاطر نابودی وازبین بردن یک نظام کاملاً اسلامی وبرای ترویج وپخش فرهنگ وعقیده مزخرف خود باتمام تجهیزات مدرن وپیش رفته هوایی وزمینی خویش بر سرزمین اسلامی ومقدس ما حمله نموده وملت مظلوم ومستمند مارا به خاک وخون کشانیده واز هیچ نوع جنایت وخیانت غیر انسانی واسلامی ؛ چون بی حرمتی وبه آتش کشانیدن قرآن کریم کتاب مقدس مسلمانان،توهین وتحقیر پیامبر بزرگ اسلام،انهدام وتخریب مساجد ومدارس اسلامی ومراکزدینی،قتل وکشتار زنان،اطفال،محاسن سفیدان، وویران نمودن خانه های مسکونه،قلع و قمع  درخت وباغ ها،غارت وچپاول دارییها ومنابع طبیعی مردم وکشور ودیگرجنایات بی شرمانه به همکاری مزدوران وکاسه لیسان شان دریغ نورزیدند وتاریخ شاهد همه این جرائم میباشد.

همین بود که مسئولین وسربازان امارت اسلامی به نصرت و توفیق پروردگار و با همکاری ملت غیور خود برای دفاع از مقدسات ونوامیس اسلامی وهموطنان بیچاره خویش وهمچنین برای احیای یک قوت و قدرت اسلامی به عنوان نشان دادن از شان وشوکت واتحاد اسلامی در برابر غداران تاریخ واستعماری غرب  به مقابله بر خاستند و ضمن دفع هجوم آنها،توانستند که با دعوت وجهاد خسته ناپذیر،سیمای راستین فرهنگ وتمدن اسلامی را نمایان ساخته و در بسیاری میادین وزمینه ها تفوق وبرتری را بر مبانی فرهنگی ومدنی غربی به اثبات برسانند؛اینجا بود  که مستعمرین غربی در ممالک اسلامی و به ویژه در افغانستان خود را با حرکتی رو در رو دیدند که علی رغم ضعیف بودن پشتوانه های مادی وتکنولوژی،درمسائل فکری وفرهنگی وجنگی نه تنها چیزی از غرب کمی ندارند؛ بلکه از آنها سبقت نمودند وحتی آنان را به گفتگو متقاعد ساختند؛

این امر باعث شد که غربیها از هیچ نوع کوششی در راه حذف وعقیم نمودن حرکتهای اسلامی به ویژه امارت اسلامی افغانستان فروگذاری نکنند،وعلاوه بر ترور رادمردان،زندانی کردن مجاهدین وطرف داران حرکت اسلامی طالبان،شکنجه های وحشیانه،آواره ساختن مجاهدین ودعوتگران پرداختند وبا پرداختن تهمت های نا روایی چون بنیادگرا،خشونت طلب،تروریست،آزادی خواه می کوشند که افکار عامه را بر ضدحرکتهای اسلامی ومخصوصاً بر ضد پیراوان امارت اسلامی بسیج کنند واز ین طریق زمینه انزوا وحذف آنها را از متن جامعه وعلم وسیاست وفرهنگ فراهم بسازند.

اما کور خوانده اند چون مردم متدین ما حال دیگرحقیقت را درک نموده اند و ان شا‌ء الله دیگر اسیر دام تزویری متجاوزین غرب وجیفه خواران آنان نخواهند شد وبه چشم سر مشاهده نمودند که حرکت ضد استعماری مجاهدین امارت اسلامی یگانه حرکت اسلامی است که به عفت،آبرو،عزت،جان ومال انسانها ارج میگذارد واز حقوق حقه انسانیت و اسلامیت تا آخرین قطره خون شان دفاع میکنند.

متن کامل

پیمان های استراتیژیک یا استحکام بندهای بردگی؟!؟

 ابو صهیب حقانی (هراتی)

"ولسی جرگه افغانستان ؛ موافقتنامه استراتیژیک با بریتانیا را تصویب کرد" خبری که روز دوشنبه (مورخه ۹-۵-۱۳۹۱هش)در صدر خبرها قرار گرفت و بسیاری از رسانه های داخلی و خارجی آن را منعکس کردند ؛ این خبر شاید برای اعضای "ولسی جرگه" (پارلمان) سمبولیک افغانستان و دولت اجیر کابل خوشحال کننده بود و آن را باز تاب رسانه ای دادند ؛ اما برای عموم ملت شجاع و آگاه افغانستان ؛ خبری غم انگیز و مشمئز کننده ی به حساب می آید و گویا با اینکار بر پیکر زخمی کشور نمک پاشیدند ؛ اینهایی که این پیمان های  شرم آور را هرچند وقت یکبار ؛ با یکی از دولت های دشمن ؛ مثل آمریکا ، آلمان ، فرانسه ، چین ، هند ، و حالا با انگلیس و دیگر کشورهای بدخواه ملت و خاک افغانستان امضاء و باز به تصویب نمایندگان نام نهاد ملت افغانستان می رسانند و با این کارهای شان دل دوستان را غمگین و قلب دشمنان را شاد می کنند ؛ معلوم نیست که با استفاده از کدام منطق و دانش ویا کدام احساس وطن دوستی و یا از کدام وجدان و غیرت برخوردارند که دست به چنین اعمالی ننگین بر ضد مردم و خاک خود می زنند و به این ارزانی همه ی سرمایه های خدادادی را در ملاء عام به فروش می گذارند ؛ حیثیت ، ناموس ، خاک ، هم وطن ، اسلام ، وجدان ، غیرت ، و تاریخ شان را در مقابل دنیای اندکی که خارجی ها وعده می دهند با اشتیاق فراوان و با فخر و مباهات معامله می کنند و انگار نه انگار که دیروز و فردایی داشته و دارند و روزی باید جوابگوی همه خیانت های شان در قبال وجدان ، ملت و خاک خود در دادگاه عدل الهی باشند.
جای بسی تعجب است که اعضای "ولسی جرگه" که خود را نمایندگان منتخب مردم می دانند و بر اساس رای مردم و انگیزه ی حس وطن دوستی عضو پارلمان شده اند؛ با کدام وجدان و غیرت با دشمنان دیرینه و قسم خورده این آب و خاک هم پیمان می شوند و چگونه بی شرمانه بر تمام جرم وجنایاتی که این دشمنان اسلام و افغانستان در طول این چند دهه بر این خاک و این ملت رواداشته اند سرپوش گذاشته و سکوت می کنند و در آخر سندی را امضاء و یا به تصویب می رسانند که دست نوشته های دشمنانی است که دست تک تک شان به خون این ملت مظلوم و بی چاره آغشته است ؛ و جای گپ ، خودشان را وکلای مردم و مدافعان حقوق افغانستان و ناخدایان کشتی طوفان زده این کشور هم می دانند؟؟؟
"ولسی جرگه" مثل چند سیاه نامه دیگر، روزدوشنبه قرداد استراتیژیک با بریتانیا (انگلیس ) را به تصویب رسانید ؛ همان انگلیسی که در دل ، هزاران حقده و کینه از این مردم دارد ؛  آری با دشمنی که دیروز پدران و نیاکان ما با غیرت وایمان شان آنها را با ذلت و خفت از افغانستان بیرون رانده بودند و دست متجاوزشان را از این خاک قطع کرده بودند ؛ امروز بر عکس دیروز فرزندان برعکس پدران با دشمنان نیاکانشان دست دوستی می دهند و با قلم و حکم آنها سند تجاوزشان را با امضاء و تصویب به رسمیت می شناسند !؟!
معلوم نیست این افغان نماها که در شوق به دست آوردن پستی از در بار خارجیان دست به هر نوع پستی می زنند فردا با افغانهای اصیل و آزاد چگونه روبرو می شوند و چه جوابی به آنها می دهند ؛ چه جوابی دارند وقتی به این سادگی روی همه زخمها و مصیبت های وارده توسط همین دشمنان بر ملت و این میهن عزیز چشم های شان را می بندد و فراموش می کنند آن همه شهدای عزیز دیروز را که چگونه سرهای شان را تقدیم آزادی این کشور نمودند و چگونه بعداز خود آن همه یتیم و معلول و بیوه زن بر جای گذاشتند؛ به خدا قسم اگر اینها حق آن مسلمانان صادق را پایمال کنند خداوند کریم هرگز حق آنها را ضایع نمی کند و حق برحق آنها را از حلقوم این نوکران غرب بیرون می کشد ؛ و هر سندی را که اینها با دشمنان ، امضاء و یا به تصویب می رسانند ؛ جرم شان را در پیشگاه  خداوند ، نیاکان و تاریخ افغانستان سنگین تر می سازند و هر روز بدتر از دیروز خودشان را رسوای دنیا و آخرت می گردانند.
و اما هدف اصلی دشمنان از پیمان های استراتیژیک (که از آنها بعنوان یک سری قرادادها با دولت دست نشانده پس از سال ۲۰۱۴ در بخشهای مختلف سیاسی ، امنیتی ، نظامی ، فرهنگی ، مالی و ....یاد می کنند) در واقع چیزی جز محکم کردن بندهای بردگی و غلامی ؛ بردگان و غلامان شان در افغانستان نیست و این یکی از نفشه های از پیش طراحی شده دشمنان است که هم اکنون با موفقیت دارند به دست خودی های بیگانه پرست اجراء می کنند ؛ وبه زعم خویش افغانستان را از صاحبان اصلی آن خریداری کرده و اختیارمند فردای افغانستان خواهند شد ؛ همچنان که همینک در طول این ده - یازده سال از بی غیرتی نو کران دست نشانده خویش سوء استفاده کرده و هر غلطی که دل شان خواست بدون پاسخگویی به کدام مقام افغانی انجام دادند .
در ظاهر قضیه دشمنان با تبلیغات گسترده و فریبنده به مردم افغانستان چنین تلقین می کنند که قصدشان از این پیمان های استراتیژیک در واقع نجات افغانستان از عقب ماندگی و بردن این کشور به سمت ترقی و پیشرفت معاصر و ساختن یک افغانستان امن ، آزاد و آباد و آوردن دموکراسی واقعی در این کشور می باشد ؛ حالا اگر کسی بپرسد همه این کارها به چه قسم و به چه قیمتی در افغانستان انجام می شوند ؛ خارجی ها با زبان حال می گویند : این دیگر به شما مربوط نیست ؛ این بماند !............
آری این بماند که اگر می خواهند اول سرکرده ها و روسای قوم وملت ما را بخرند و با زر و تزویر چشم و گوش آنها را ببندند و روی شان قیمت گذاشته و هر کدام شان را به روشی مناسب به طرف خود جلب و جذب نمایند ؛ و بعد از طریق آنها وجب وجب این خاک را در استثمار خویش دربیاورند؛ ودوم مثل همیشه برعادت پست نسل کشی ،     
قتل و کشتار ، چور وچپاول ، تجاوز و انواع جرایم و جنایتها ادامه بدهند تا چیزهایی را که در پیمان های به اصطلاح استراتیژیک وعده داده اند را به ارمغان بیاورند ؛ حال اگر به قیمت جان های شیرین و تخریب خانه های افغانهای مظلوم ، بی سر پناه و بی گناه هم که تمام بشود از نظر آنها مهم نیست ؛ مهم اینست که آنها در پروسه کاری شان موفق باشند وشکست نخورند؟!؟
افسوس آنجاست که بسیاری از مردم شریف افغانستان تا هم اکنون بخاطر تبلیغات فریبنده دشمنان از حقیقت امر نا آگاه مانده اند و به خواب خرگوشی فرو رفته و در عالم خواب ، رویای تحقق وعده های دروغین ، تو خالی و پوشالی دشمنان را می بینند و نسبت به قضایای افغانستان به طور سطحی نگریسته و خودشان را به عمق مسایل نمی رسانند وبدون احساس مسئولیت زندگی می کنند ؛ که متاسفانه همین نوع سطح برداشت ها ، کار به دست دشمنان می دهد و باعث جسور شدن و امیدوار شدن آنها نسبت به آینده افغانستان گردیده و آنها را به طمع تحقق آرزوهای شوم شان وا می دارد .
اما ؛ بازهم دشمنان در اشتباه هستند ؛ جون همیشه در میان توده فرزندان افغانستان کسانی بودند و هستند که دشمنان این مرز وبوم را خوب می شناسند و نیرنگ و مکرشان را هم خوب می دانند و برای ناکام گذاشتن دشمنان از رسیدن به اهداف و برنامه های نهایی و شوم شان با هوشیاری و آگاهی لازم از هیچ تلاشی دریغ نمی ورزند و اهداف شوم آنها را در نطفه خفه کرده ونقشه های شان را نقش بر آب می سازند و در این راه از جان و مال شان مایه می گذارند ؛ والحمد لله امروزه تلاش و کوشش این جان برکفان و فرزندان به حق افغانستان برای همه ثابت شده و در حال به اثبات رسیدن است و انشاء الله دشمنان کشور عزیز افغانستان را مثل همیشه مایوس و نا امید خواهند گذاشت و بار دیگر وجهه ی از دست رفته ی این ملت شریف را به آنها بر می گردانند و خود با اتحاد ذات البینی و اتکای کامل به ذات اقدس الهی سرنوشت کشور خویش را به دست گرفته و آینده و پیشرفت فردای شان را تامین و تضمین خواهند نمود ؛ و آنگاه دست خیانت دشمنان خارجی ، و داخلی های دشمن پسند ، رو خواهد شد و حقیقت این به اصطلاح مصوبات و اسناد استراتیژیکی آنها آشکار گردیده و اسباب ذلت و خذلان آنها را فراهم خواهند ساخت و این امضاءها ، روزی امضای مرگ و رسوایی آنها خواهند شد ؛ و دشمنان داخلی و خارجی ما دیگر نخواهند توانست از غفلت و نا آگاهی ملت شریف افغانستان سوء استفاده کنند و همه ی قردادهای فعلی شان در آشغال دان تاریخ ریخته شده و آرزوی تحقق آنها را با خودشان به گور خواهند برد. و ما ذالک علی الله بعزیز

متن کامل

فاجعهء بورما - مدافعین بودا کجایند؟

موفق افغان 

افغانستان بعد از سقوط حکومت کمونستی داکتر نجیب شاهد خانه جنگی یی بود که بیشتر از یک دهه به درازا کشید. در جریان این جنگ صدها هزار کشته، یتیم وبیوه گردیدند وهزاران تن دیگر بی خانمان شدند. شهرهای افغانستان به خاکدان مبدل گردید وتا به ظهور طالبان وتصرف کابل توسط آنان این لشکر کشی ها به نام های گوناگون جریان داشت.

گاهی بنام موجودیت کمونستان در صف حکومت کابل مردم افغانستان به خاک وخون کشانیده شدند وگاهی هم بنام شیعه وسنی گوشهء از شهر به خاکدان مبدل گردید، اموال وثروت مردم به تاراج برده شد وزنان ودوشیزگان وحتی مردان مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند، نه از کوبیدن میخ بر سر مردان دریغ کردند ونه از رقص مرده وبریدن سینه های زنان.

 

بعد از این مرحله هنگامی که امارت اسلامی بوجود آمد افغانستان اگرچه از این وحشت ودرندگی نجات یافت اما اینبار شکار دشمنان خارجی اسلام قرار گرفت وبه بهانه های مختلف مورد تحریم های اقتصادی وسیاسی قرار گرفت.

 

این همه ماجرا گذشت اما روزی یکی از کشورهای اسلامی وعلمای آنان آوازی بلند نکردند، ونه روزی وارد این خاک مسلمان شدند تا از نزدیک مشاهده کنند که چی مصیبتی بر سر این ملت مسلمان نازل شده است، ونه برای حل این معضله سعی وتلاش جدی کردند، نه تنها همچو تماشابین نظاره کردند بلکه در بسا اوقات باعث افزودن هیزم بر این شعله خانمانسوز گردیدند.

 

این سلسله جریان داشت تا آنکه امارت اسلامی در سال ۲۰۰۱ میلادی تصمیم گرفت تا به پیروی از رسول اکرم صلی الله وعلیه وسلم وسلف صالح سنت شکستاندن بت ها را زنده سازد وتاریخ آبا واجداد خودرا در این راستا به یاد جهانیان آورد آنگاه که سلطان محمود غزنوی با شکستن سومنات در هندوستان لقب پر افتخار بت شکن را بخود گرفت. امارت اسلامی تصمیم گرفت تا بت های بودا واقع در ولایت بامیان افغانستان را بشکناند واین آثار وثنیت را از این کشور ریشه کن سازد.

 

همان بود که جهان به شورش در آمد وهمه برای نجات بودا کمر همت بستند، کسی راه دیپلوماتیک را به پیش گرفت وکسی هم راه تهدید وهشدار را، چنانچه عده یی راه دین ومصلحت اسلام را به پیش گرفته وبرای اولین بار به این کشور قدم رنجه فرمودند.

یوسف قرضاوی که خودرا رئیس کبار علمای اسلام میداند برای اولین بار در قضایای افغانستان دلچسپی گرفته وبه این موضوع مشخص به افغانستان سفر کردند

 

اکنون که بیشتر از یک دهه از شکستاندن بت های بامیان میگذرد روزگار عضو دیگر جسد ملت مسلمان را به درد آورده است. بودائیان با حمایت وپشتیبانی حکومت نظامی میانمار (بورمای سابق) دست به وحشت ودرندگی زده ودر خلال وقت کوتاهی به اعتراف عفو بین الملل بیشتر از بیست هزار مسلمان را تنها به جرم مسلمان بودن به اشکال مختلف وگوناگون به قتل رسانیدند، مگر جای تأسف اینست که جهان اسلام که یک دهه قبل برای نجات بودا قیام کرده بودند امروز یا تماما خاموشی اختیار کرده اند ویا با صادر کردن بیانات رسمی گمان کردند که مسئولیت خودرا در قبال مسلمانان مظلوم وستمدیدهء بورما ادا کرده اند.

 

بودا برای دفاع از خود هیأت کبار علما، قرضاوی، ازهر وعلمای سعودی داشت اما مسلمانان بورما بجز خداوند متعال کس دیگر برای دفاع ندارند. هیأت کبار علما اینبار فراموش کرده است که از آنعده از بودائیانی که مرهون منت شان بوده تقاضا کند که حد اقل به پاس آن سعی وتلاشی که آنان کرده اند از کشتن افراد بیگناه وبیچاره اعم از اطفال وزنان وپیره مردان دست بردارند.

 

اگر عیسویان در گوشهء جهان برنجند همهء کشورها بشمول کشورهای اسلامی به حرکت در میایند، در جنوب سودان برای آنان به سعی وتلاش بعض کشورهای اسلامی کشور جداگانه یی تأسیس میگردد، قبل از آن اندونیسا تقسیم شده وبرای عیسیویان کشور جداگانه در تیمور شرقی به میان آمد، در مصر وقتی کلیسای آنان مورد هجوم افراد نا معلوم قرار میگیرد اخوان المسلمین مسئولیت حفاظت وامنیت آنرا بدوش میگیرد وبه همین شکل در مناطق مختلف مدافعینی می یابند تا از حقوق شان دفاع کنند اما با وجود موجودیت بیشتر از پنجاه کشور اسلامی که میتوانند وقوع چنین تراژدی را از راه های مختلف دیپلوماتیک وسیاسی حل وفصل نمایند وبر حکومت بودایی بورما فشار وارد کنند تا از این وحشت ودرندگی دست بردارد، اما متأسفانه که حکام کنونی مسلمانان وعلمای دربار شان آنچنان در حیف ومیل وبخدمت مالایعنی مشغول اند که قضایای امت اسلامی برای آنان حایز اهمیت نبوده ونه احساس کرده اند که برادران مسلمان شان در بورما توسط بودائیان مورد ظلم وستم قرار میگیرند ومادران وخواهران مسلمان شان عفت وعزت خودرا از دست میدهند.

 

متن کامل