درحادثه پنجوائی چهرۀ اصلی اشغالگران یک بار دیگر آشکار گردید

 نگو قلبست بلکه سنگ سیاه و صخره است --  آنکه ناید خون از آن با دیدن دل خونین ما

نخست از همه دعاء به ارواح پاک شهداء پنجوائی و به خانواده واقارب شان پیام تسلیت داده صبر جمیل برایشان مسئلت می جویم وبه عاملین آن جزایی را استدعا می نمایم که برای الله تعالی منظور باشد.اکنون چهرۀ اصلی اجاره داران  حقوق بشر،مدعیان حقوق مدنی وبازسازی افغانستان که از روز اول تجاوزاشغالگران به وضاحت معلوم بود،اما این همه اکاذیب اجیران شان وخاک پاشیدن شان به چشمان ملت غیور کشور،واستفاده از مجبوریت واین روزهای بیچارگی وناتوانائی ملت مظلوم افغانستان،همه وهمه ثمرۀ ناگوار تعذیرات اقتصادی این اشغالگران امریکائی بود که خلاف امارت اسلامی وضع نموده بودند واین همه نیزمحصول جنگ های ذات البینی سال ۱۹۹۲م میباشد.

وبه بهانه حادثه سبتمبر ۲۰۰۱ تمامی افتخارات دینی ،کلتوری وتاریخی ما را توسط چند افغان ارزان قیمت به خاک یکسان ساختند و ملت غیور ورنجدیده ما را دربساط ماتم نشاندند.اما این را بیاد داشته باشید از قول قاری عبدالله انصاری که میگوید (با ملت مظلوم هرکی مقابل شد به زانو درآمد) این قوم غیور وملت قهرمان در دفاع از دین ومیهن شان شهادت را افتخار میدانند و همواره تاریخ ۵۰۰۰ ساله شانرا درمقابل متجاوزین رنگین ودرخشان نگهداشته اند.

متجازان این سرزمین همواره سرخم خجل وروی سیاه تاریخ گردیده اند. باز هم به خانوادۀ شهداء تسلیت میگویم وبرای شهداء از رب العزت جنت الفردوس را آرزومندم و از الله تعالی میخواهیم تا به این قوم مظلوم وبی دفاع رحم نماید وبه این بیت پشتو اکتفا می نمایم:

هیڅوک دې  په کردارمغروره نه شی
دهیڅ چابه چاته پاتی قصورنه شی.
ترجمه: هیچ کس به اعمال اش مغرورنه شود
قصرهای هیچ کس به کسی نخواهد ماند

الحاج امام الدین ساپى